نيستند . ( 47 )
و چون به سوى خدا و پيامبرش خوانده شوند ، تا ميانشان ، داورى فرمايد همان دم گروهى از ايشان اعراض كنندگانند . ( 48 )
و اگر حق به سود آنها باشد شتابان به سوى وى آيند . ( 49 )
آيا در دلهايشان بيماريى است ، يا به شكّ افتادهاند ، يا بيم دارند كه خدا و پيامبرش بر آنها ستم كنند ، بلكه آنها خودشان ستمگرانند . ( 50 )
امّا گفتار اهل ايمان آن گاه كه به سوى خدا و پيامبر وى خوانده شوند تا ميانشان داورى نمايند ، اين است كه مىگويند : شنيديم و اطاعت كرديم ، و آنها خودشان رستگارانند . ( 51 )
و هر كس از خدا و رسولش پيروى كند و از او بيمناك باشد و از نافرمانى او بپرهيزد همانها كاميابند . ( 52 )
تفسير :
وَ إِذا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ
؛ منظور از دعوت شدن به سوى خدا و رسول ، دعوت به سوى رسول خداست ، به دليل
« لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ »
كه مفرد آمده ، يعنى تا اين كه پيامبر ميان آنها حكم فرمايد ، چنان كه مىگويند : « اعجبنى ، زيد و كرمه » و مراد ، كرم زيد است .
روايت شده است كه مردى با حضرت على عليه السّلام در بارهء آب و زمينى اختلاف داشت ، وى گفت : براى محاكمه پيش محمّد صلى اللَّه عليه و آله نمىآيم ، زيرا مىترسم بر ضرر من و سود على عليه السّلام حكم كند . امّا ابو القاسم بلخى مىگويد : اين نزاع ميان عثمان و على عليه السّلام بوده ، از اين قرار كه عثمان از آن حضرت زمينى خريد و بر اثر سنگهايى كه در آن پيدا شد معيوب به نظر آمد و عثمان خواست آن را به دليل عيبى كه داشت برگرداند حضرت على فرمود : برويم خدمت رسول خدا تا ميان ما ، حكم فرمايد .
حكم ابن ابى العاص گفت : اگر او را پيش پسر عمويش به محاكمه ببرى به نفع او و به زيان تو حكم خواهد كرد ، آن گاه اين آيه در اين مورد نازل شد .
« مذعنين » : شتابان در حال تسليم ، « اليه » متعلّق به « مذعنين » يا از متعلّقات « يأتوا » مىباشد . معناى آيه اين است كه كافران و منافقان وقتى مىبينند حق با آنها نيست و