نيز دليل آورده است .
وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فِيها مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ
؛ « من » اولى ، براى ابتداى غايت ، و دوم براى تبعيض و سوم براى تبيين است ، يا اين كه اول و دوم براى ابتدا است و سومى براى تبعيض به اين معنا : و ينزل البرد من السماء من جبال فيها : خداوند از آسمان از كوههايى كه در آن قرار دارد ، تگرگهايى فرو مىفرستد . « 1 » اما بنا بر قول اول ، مفعول « ينزّل » كلمهء « من جبال » مىباشد .
يَذْهَبُ بِالْأَبْصارِ
؛ بعضى اين فعل را از باب افعال « يذهب بالأبصار » خوانده و « باء » را زياده دانستهاند مثل :
وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ
؛ « خودتان را با دستهاى خود به هلاكت نيندازيد » ( بقره / 195 ) .
بنا بر اين معناى آيه اين مىشود : نزديك است كه روشنى برقش به سبب شدّت آن ، بينايى آنان را از بين ببرد و چشمها را خيره كند .
يُقَلِّبُ اللَّهُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ
؛ خداوند شب و روز را دگرگون مىسازد و مدّت هر كدام را مختلف ، يعنى به تناوب يكى مدّتش كم و ديگرى بر عكس مىشود .
چون اسم « دابّة » بر عاقل و غير آن اطلاق مىشود ، خداوند در اين آيه ، حكم عاقل را غلبه داده و همهء موجودات را چه آنها كه بر روى شكم راه مىروند ( خزندگان ) و چه آنها كه روى دست و پا راه مىروند به تعبير عاقل « من يمشى » گفته و « ما يمشى » نفرموده است . و نيز اين كه بيشتر از چهار دست و پا را ذكر نكرده به اين سبب است كه او نيز از نظر ظاهر گويى روى چهار دست و پا راه مىرود .
از امام باقر عليه السّلام نقل شده است :
و منهم من يمشى على اكثر من ذلك .
( بعضى از آنها بر روى بيشتر از چهار دست و پا راه مىروند ) .
هامش
( 1 ) - بنا بر اين مفعول « ينزّل » محذوف است و آن كلمهء « برد » بوده كه از قرينهء كلام معلوم مىشود ( ترجمه و شرح عبارت از تفسير نمونه گرفته شده است ، ج 14 ، پاورقى ص 6 - 505 ) .