ترجمه :
اعمال كسانى كه كفر ورزيدهاند همچون سرابى در يك كوير است ، كه انسان تشنه آن را آب مىپندارد ، تا آن گاه كه به سويش مىآيد آن را چيزى نمىيابد و خداى را نزد آن دريافته كه حسابش را صاف مىكند و خدا زود به حسابها مىرسد . ( 39 )
يا ( اعمال آنها ) مانند ظلمتهايى است در يك درياى پهناور كه موجى آن را مىپوشاند ، و بر فراز آن ، موج ديگرى است ، و بر فراز آن ، ابرى تاريك قرار دارد ظلمتهايى است يكى بر فراز ديگر ، آن چنان كه هر گاه كسى دست خود را خارج كند ممكن نيست آن را ببيند و كسى كه خدا برايش نورى قرار ندهد ، نورى براى او نيست . ( 40 )
مگر نمىدانى كه هر كس در آسمان و زمين است ، با مرغان گشوده بال ، تسبيح خدا مىكنند ؟ آرى هر كدام دعا و تسبيح خود را دانند ، و خدا هم داناست به آنچه آنان انجام مىدهند . ( 41 )
و فرمانروايى آسمانها و زمين از آن خدا ، و باز گشت به سوى خداست . ( 42 )
تفسير :
كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ
؛ « سراب » ؛ چيزى است كه در بيابان مانند آب روان در جريان ديده مىشود ، ( آب نما ) « قيعه » به معناى « قاع » يا جمع آن است ، يعنى زمين پست و مسطّح .
خداوند در اين آيه اعمال كافران را كه خيال مىكنند نزد خدا برايشان سودى در بر دارد تشبيه به سرابى مىكند كه وقتى آدم تشنه آن را از دور مىبيند ، به سوى آن مىشتابد ، امّا آبى كه اميد دست يافتن به آن را داشت تا تشنگى خود را به آن وسيله بر طرف سازد نمىيابد .
وَ وَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ
؛ اين عبارت به دو معنا تفسير شده است :
1 - موقع دريافت پاداش عملش كه آن را نافع و سودمند مىپنداشت ، خداى را مشاهده مىكند كه به سبب كفر و عمل باطلش كيفر و مجازاتش مىكند .