مىبردند » ( بقره / 126 ) . معناى ديگر آيه ، بلندى قدر و منزلت و بزرگداشت معنوى آن خانه است .
در معناى « بيوت » گفتهاند : منظور خانههاى پيامبران است ، و به روايت مرفوع « 1 » نقل شده است كه وقتى رسول اكرم اين آيه را قرائت فرمود ، از آن حضرت سؤال كردند كه منظور چه خانههايى است ؟ فرمود : خانههاى انبياء ، ابو بكر برخاست و در حالى كه اشاره به خانهء على عليه السّلام و حضرت زهرا مىكرد گفت يا رسول اللَّه آيا اين خانه از آن خانههاست ؟ پيامبر فرمود : آرى ، اين از بهترين آنهاست .
وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ
؛ كتاب خدا در آن جا تلاوت مىشود و نيكوترين نامهايش ذكر مىشود . « يسبح » اين فعل بطور مجهول نيز قرائت شده و به يكى از ظروف سه گانهء :
( له ، فيها ، بالغدو ) اسناد داده شده است ، و رفع « رجال » به واسطهء فعل معلومى است كه يسبح ( فعل مجهول ) بر آن دلالت مىكند ، يعنى يسبّح رجال .
« آصال » جمع « اصل » و به معناى شامگاهان ، و مقصود از اوقات غدوّ ، بامدادان است .
« تجارة » مراد ، شغل تاجر و كار بازرگان است : تجارت مردان خدا را از ذكر و نماز باز نمىدارد ، پس موقعى كه وقت نماز فرا مىرسد ، كسب و تجارت را رها مىكنند و به سوى نماز مىشتابند .
وَ إِقامِ الصَّلاةِ
؛ مقصود اقامهء نماز است زيرا حرف ( تاء ) در « اقامة » عوض از عين الفعل محذوف است كه در اصل « اقوام » بوده ، « واو » از وسط حذف و عوض آن در آخر « تاء » افزوده شده است . مثل قول شاعر : و اخلفوك عد الأمر الذى و عدوا :
هامش
( 1 ) - مرفوع ، حديثى است كه از وسط سلسله يا آخر ، يك تن يا بيشتر افتاده باشد و تصريح به رفع شده باشد مثل : عن كلينى عن علىّ بن ابراهيم عن ابيه رفعه عن الصّادق عليه السّلام ، در اصطلاح ديگر مرفوع حديثى است كه در آخر به معصوم نسبت يافته ، خواه اين كه سندش مقطوع يا مرسل باشد . علم الحديث استاد شانه چى ، ص 153 ، چاپ سوم .