مى فرمايد : همين گونه آيات ما براى تو آمد و تو آنها را فراموش كردى و اين چنين امروز فراموش مىشوى . ( 126 )
و همچنين جزا مىدهيم هر كس را كه از حدّ گذشته و به آيات پروردگارش ايمان نياورده و همانا كيفر آخرت سختتر و جاودانىتر است . ( 127 )
آيا براى هدايت آنها كافى نيست كه ما بسيارى از امّتهاى گذشته را پيش از ايشان به هلاكت رسانديم در حالى كه اينها در منازل آنان ، راه مىروند ؟ بدرستى كه در اين امر نشانههايى براى صاحبان عقل وجود دارد . ( 128 )
اگر سخن گذشتهء پروردگارت نبود و مدّتى معيّن ( براى تأخير عذاب آنها ) وجود نداشت همانا عذاب ايشان لازم بود . ( 129 )
پس بر آنچه مىگويند صبر كن و خدايت را پيش از طلوع و غروب آفتاب و تمام لحظات شب و روز تسبيح كن و او را بستاى اميد است كه راضى و خشنود شوى . ( 130 ) .
تفسير :
وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ
؛ كسى كه از قرآن يا از دليلها اعراض كند و در آنها نينديشد ، دچار زندگانى سختى مىشود . « ضنك » مصدر و براى مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود .
مقصود آيه اين است كه لازمهء ديانت ، قناعت و توكّل بر خدا و راضى بودن به قضاى حقّ است و انسان ديندار از آنچه خدا به او داده به آسانى و در كمال بخشش ( در راه خدا ) انفاق مىكند ، از اين رو زندگانىاش با خشنودى و رفاه توأم است امّا كسى كه از دين اعراض كند حرص و آز بسيار بر او غلبه مىكند و چنان بخلى بر او مسلّط مىشود كه دستش را از انفاق باز مىدارد ، از اين رو زندگى را با سختى و تلخى مىگذراند .
وَ نَحْشُرُهُ ، يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى
؛ روز قيامت او را با چشم كور محشور مىكنيم . بعضى گفتهاند : منظور ، كورى از دليل و برهان است ، يعنى هيچ راهى به سوى دليل آوردن