عَمَّا يُشْرِكُونَ
؛ « ما » موصوله ، يا مصدريه است يعنى خدا از شريكهايى كه برايش قائلند ، يا از شريك قائل شدن براى او مبرّاست ، « تشركون » با « تاء » ( به صيغهء مخاطب ) نيز خوانده شده است .
وَ ما كانَ النَّاسُ إِلَّا أُمَّةً واحِدَةً
؛ مردم بر ملّتى واحد و دينى يگانه اتفاق داشتند و هيچ گونه اختلافى نداشتند . و اين ، در زمان حضرت آدم بود تا زمانى كه قابيل هابيل را كشت ( و به دو گروه تقسيم شدند و اختلاف به وجود آمد ) و بعضى گفتهاند : تا بعد از طوفان ( كه خداوند هيچ كافرى روزى زمين نگذاشت ) .
وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ
؛ اگر از خداوند عهدى نگذشته بود كه كيفر و پاداشها به روز قيامت باقى مىماند ، حكم آنها صادر و كار هر كس فيصله مىشد و اهل حق از باطل مشخص مىگرديد امّا حكمت الهى اقتضا مىكند كه دنيا سراى تكليف و آخرت ، جاى پاداش و كيفر باشد .
[ سوره يونس ( 10 ) : آيات 20 تا 21 ]
وَ يَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ ( 20 ) وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ إِذا لَهُمْ مَكْرٌ فِي آياتِنا قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَكْراً إِنَّ رُسُلَنا يَكْتُبُونَ ما تَمْكُرُونَ ( 21 )
ترجمه :
مىگويند : چرا معجزهاى از جانب پروردگارش بر او نازل نمىشود ، بگو : غيب ويژهء خداوند است ، شما منتظر باشيد ، من نيز با شما منتظرم . ( 20 )
و هنگامى كه به مردم ، پس از زيانى كه به آنها رسيده ، رحمتى بچشانيم ، در آيات ما مكر مىكنند ، بگو : مكر خداوند سريعتر است ، و فرستادگان ما ، مىنويسند آنچه را كه شما مكر مىكنيد . ( 21 )