وَ آخِرُ دَعْواهُمْ
؛ در پايان دعايشان مىگويند :
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
.
وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ
؛ بعضى از ايشان به بعضى ديگر براى تحيّت سلام مىكنند .
بعضى گفتهاند : ملائكه بر آنها درود و تحيّت نثار مىكنند . بنا بر معناى اخير ، مصدر ، اضافه به مفعول شده است . بعضى گفتهاند : تحيّت خداى براى آنهاست . بنا بر اين « أن » مخففه است كه در اصل : « انّه الحمد للَّه » بوده است .
[ سوره يونس ( 10 ) : آيات 11 تا 12 ]
وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 11 ) وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 12 )
ترجمه :
اگر خداوند در مورد دعاى شرّ ، براى مردم ، شتاب مىكرد هم چنان كه آنها در دعاى خير مىخواهند ، عمرشان بپايان رسيده بود ، ولى ، ما كسانى را كه اميد لقاى ما را ندارند ، به حال خودشان واگذار مىكنيم تا در طغيانشان سرگردان شوند . ( 11 )
و هر گاه به انسان ضررى برسد ، ما را مىخواند ، در حالى كه به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده باشد ، امّا هنگامى كه محنت را از او بر طرف كنيم ، چنان مىرود كه گويا هرگز ما را براى حلّ مشكلى كه به او رسيده بود نخوانده است ، اين چنين براى اسرافگران ، كارهايشان زينت داده شده است . ( 12 )