إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْماءِ
؛ مگر مانند پاسخ آب ، به كسى كه دست خود را به سوى آن دراز مىكند و از آن درخواست مىكند كه خودش را به دهان او برساند با اين كه آب جمادى بيش نيست ، نه آگاهى از آن دارد كه شخصى دست خود را به طرف او باز كرده و اظهار نياز مىكند ، و نه توانايى دارد كه درخواست او را پاسخ مثبت دهد و خود را به دهان وى برساند .
بعضى گفتهاند معناى جمله آن است كه كفّار ، در اين درخواست از خدايان خود ، مانند كسى مىباشند كه مىخواهد با دستهاى خود ، آب بياشامد ، امّا در ضمن اين كه دستهايش را مىگشايد ، لاى انگشتانش را هم ، باز گذاشته است ، بنا بر اين هيچ بهرهاى از آن نمىبرند .
إِلَّا فِي ضَلالٍ
؛ منظور از گمراهى ( كه ميدان دعاى كافران است ) نابودى و فايده نداشتن است .
وَ لِلَّهِ يَسْجُدُ
؛ اهل آسمانها و زمين خواسته يا نخواسته تسليم امور و كارهايى هستند كه خداوند اجراى آن را دربارهء ايشان اراده كرده است .
وَ ظِلالُهُمْ
؛ و سايههاى وجود آنها نيز تابع ارادهء خداست ، زيرا برآمدن آن ( در بامداد ) و كوتاهى ( قبل از ظهر ) و بلندى آن ( هنگام عصر ) و از ميان رفتنش ( در شب ) همگى وابسته به مشيّت الهى است .
[ سوره الرعد ( 13 ) : آيه 16 ]
قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ قُلْ أَ فَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ لا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعاً وَ لا ضَرًّا قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى وَ الْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُماتُ وَ النُّورُ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ الْواحِدُ الْقَهَّارُ ( 16 )