ترجمه :
اگر ما به انسان نعمتى بچشانيم و سپس آن را از او بگيريم ، بسيار نوميد و ناسپاس مىباشد . ( 9 )
و اگر نعمتهايى ، پس از سختى و ناراحتى به او بچشانيم ، مىگويد : بديها از من دور شد ، شادمان گردد ، و به خود ببالد ( 10 )
مگر كسانى كه شكيبايى كرده و كارهاى نيكو انجام دادهاند ، كه برايشان آمرزش و پاداش بزرگى است . ( 11 )
تفسير :
الْإِنْسانَ
؛ مراد ، جنس انسان است . « رحمة » ؛ نعمت : تندرستى ، يا ثروت و غير آن
ثُمَّ نَزَعْناها
؛ آن را از او سلب كرديم . «
إِنَّهُ لَيَؤُسٌ
» ؛ سخت نااميد ، نااميد از اين كه نعمت ، گرفته شده به او برگردد ، اميدش از رحمت واسعهء الهى قطع مىشود .
« كفور » ؛ بسيار كفران كنندهء نعمتهاى خداوند .
ذَهَبَ السَّيِّئاتُ عَنِّي
؛ ناملايماتى كه مرا بد حال و غمگين ساخته بود ، از من بر طرف شد . «
إِنَّهُ لَفَرِحٌ
» ، سرمست و ناسپاس « فخور » به نعمتهايى كه خدا به او داده بر مردم مىبالد ، و شادى و افتخار او را از شكر خداوند باز مىدارد .
إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا
؛ مگر آنها كه در مقابل سختيها صبر كردند و نعمتها را شكر و سپاس نمودند .
[ سوره هود ( 11 ) : آيات 12 تا 14 ]
فَلَعَلَّكَ تارِكٌ بَعْضَ ما يُوحى إِلَيْكَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ أَنْ يَقُولُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ جاءَ مَعَهُ مَلَكٌ إِنَّما أَنْتَ نَذِيرٌ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ ( 12 ) أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَياتٍ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 13 ) فَإِلَّمْ يَسْتَجِيبُوا لَكُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّما أُنْزِلَ بِعِلْمِ اللَّهِ وَ أَنْ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ( 14 )