كشتى گيرى . اما خطابه تنها براى نشستن و لذت بردن و مغالبه و نماياندن نيست ، اثر عميق اجتماعى در تعليم و تربيت و هدايت و آگاهانيدن مردم دارد . ارزش خطابه نظير ارزش قلم است نه نظير ارزش خط و خطاطى و نقاشى . خط فقط از جنبه هنرى و زيبايى مورد مطالعه است ، مثلًا اين تابلوها و پرده ها و پرچمها اگر با خط زيبا نوشته شده باشد و شما ببينيد ، تحت تأثير زيبايى آن قرار مىگيريد .
اين يك جهت است . جهت ديگر آن معنى و مطلبى است كه در آن نوشته است . اثر آن معنى و مطلب كه در فكر و عقل شما اثر مىگذارد چيز ديگرى است . ممكن است با همان خط زيبا اين شعر عالى مفكر عاليقدر پاكستانى ، محمد اقبال ، نوشته شده باشد :
در نواى زندگى سوز از حسين
اهل حق حريت آموز از حسين
و يا اينكه شعارهاى خود امام حسين عليه السلام بر روى پرده ها و تابلوها نوشته شود ، مثل : * ( ان لم يكن لكم دين . . . ) * يا * ( الموت اولى من ركوب العار . . . ) * يا * ( لا ارى الموت الَّا سعادة . . . ) * يا . . . يا اشعار مفكر عاليقدر پاكستانى . . .
و ممكن هم هست شعارهاى منحط وطنى خودمان را بنويسيم .
دوستى مىگفت بر روى يكى از پرچمها ديدم به خط درشت نوشته شده بود :
هركه را عشق حسين در سر بود عريان شود
هركه را باشد تكبر از ميان بيران رود
اين يك نظر است ، از نظر اينكه صناعت است و مانند همه صنعتها و صناعتها و فكرها و فلسفه ها مىتواند در مواقعى با دين همكارى كند ، همان طورى كه صنعت نقاشى و مجسمه سازى ( در غير اسلام ) و خطاطى مثل كتيبه هاى بايسنقر و مثل بنّاييها و كاشى كارىها با احساسات مذهبى آميخته مىشود و تابلو عالى نقاشى يا مجسمه سازى يا آينه كارى يا منبّت كارى يا خطاطى در اثر احساسات مذهبى به وجود مىآيد . اسلام همان طورى كه خطاطها و نقاشها و حجارها و منبّت كارها و بنّاها در دامن خود پرورده است ، خطبا و سخنوران بسيار نامى و باارزش در دامن خود پرورده است .