چشمانى دارند كه با آن ببينند ؟ يا گوشهايى دارند كه با آن بشنوند ؟
بگو : اين بتهايى را كه شريك خدا قرار دادهايد ( بر ضد من ) ، بخوانيد و براى من نقشه بكشيد و لحظهاى مهلت ندهيد ( تا بدانيد كارى از آنها ساخته نيست ) . ( 195 )
تفسير :
إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ . . .
؛ آنهايى را كه غير از خدا پرستش مىكنيد و خدا مىناميد ، بندگانى همانند شمايند . اين تعبير استهزاء مشركان است . يعنى : نهايت امر معبودها اين است كه موجودات زنده و عاقل باشند كه اگر چنين باشند ، همچون خود شما ، بندگانى هستند و ميان شما برترى نسبت به يكديگر وجود ندارد .
فَادْعُوهُمْ
؛ آنها را در امور مهمّ خود و براى جلوگيرى از بديها بخوانيد .
پس از اين تمثيل ، خداوند در آيهء بعدى اين مطلب را كه معبودها همانند آنها بندگانى باشند ، باطل مىكند و مىفرمايد : آيا آنها پاهايى دارند كه با آن راه بروند يا دستهايى دارند كه با آن چيزى بگيرند . . . ؟
قُلِ ادْعُوا شُرَكاءَكُمْ
؛ ( اى پيامبر ) بگو : معبودها را بخوانيد و در دشمنى با من از آنها يارى بجوييد و همگى شما دربارهء من مكر و حيله كنيد و به من مهلت ندهيد ؛ زيرا من از شما ترسى ندارم . جريان امر چنين بود كه كافران پيامبر را به وسيلهء خدايانشان مىترساندند در نتيجه مأمور شد كه آنها را به اين سخن پاسخ دهد و اين سخن را جز كسى كه مطمئن به حفاظت و نگهدارى از جانب خداوند است نمىگويد .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 196 تا 199 ]
إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ ( 196 ) وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَ لا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ ( 197 ) وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى لا يَسْمَعُوا وَ تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ ( 198 ) خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ ( 199 )