فرزندى سالم كه بدنش درست و بىعيب باشد به ما عطا كنى [ از شاكران خواهيم بود ] . بعضى از مفسّران گفتهاند : « صلحا » يعنى فرزند پسر ؛ زيرا مذكّر بودن خود صلاح و نيكى است .
ضمير در « ءاتيتنا » و « لنكوننّ » ، آدم و حوّا و همهء نسلهايى را كه بعد از آن دو مىآيند دربر مىگيرد .
فَلَمَّا آتاهُما
؛ هنگامى كه خداوند فرزند درست و سالمى را كه از او خواسته بودند به آنها داد ؛ فرزندان آدم و حوا براى خدا شريكهايى قايل شدند . جعلا له شركاء يعنى : جعل اولادهما له شركاء بدين صورت كه مضاف ( اولاد ) حذف شده و مضاف اليه ( هما ) جانشين آن شده است . همين طور است
« فِيما آتاهُما »
كه در اصل « آتى اولادهما » بوده ، مضاف حذف شده و مضاف اليه جانشين آن شده است . دليل اين تقدير ، جملهء :
فَتَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ
است كه خداوند ضمير را به صورت جمع ( يشركون ) آورده است [ و يشركان نگفته است ] .
معناى شريك قرار دادن براى خدا ( در آنچه به آنها داده بود ) ، اين است كه آنها فرزندانشان را به جاى عبد اللَّه و عبد الرّحمن و مانند اينها ، عبد العزّى و عبد منات و عبد يغوث و نظاير آن مىناميدند .
« شركاء » ، « شركا » نيز قرائت شده است ، يعنى صاحبان شرك كه به معناى همان شريكها مىباشد .
دربارهء اين آيه تفسير ديگرى نيز وجود دارد و آن اين است كه روى سخن در اين جا با قريش است كه از خاندان قصى بودند . يعنى خداوند شما را از نفس قصى آفريد و همسرش را نيز از جنس خودش يعنى عرب قرشى آفريد . سپس هنگامى كه خداوند فرزندان درست و سالمى را كه از او خواسته بودند به آنها عطا كرد ، دربارهء آن براى خدا شريك قايل شدند و چهار فرزند خود را عبد مناف و عبد العزى و عبد قصى و عبد الدّار ناميدند .