إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً
؛ جز حيوانى كه بدون ذبح شرعى بميرد .
أَوْ دَماً مَسْفُوحاً
؛ يا خون ريخته شدهء روان ، مثل خونى كه از رگها بيرون مىآيد ، نه مثل خونى كه در ميان جگر است و يا با گوشت مخلوط است كه از آن جدا نمىشود ( اين خون حرام نيست ) .
أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ
؛ يا گوشت خوك كه نجس است .
أَوْ فِسْقاً
؛ اين كلمه عطف بر كلمهء منصوب قبل است ( ميتة ) ، و أهلّ ، صفت آن است كه جمله و در محلّ نصب مىباشد .
فَمَنِ اضْطُرَّ
؛ و كسى كه از باب ناچارى به خوردن اين محرّمات مجبور شود بر او باكى نيست مشروط به اين كه ظالم نسبت به بيچارهاى مثل خودش نباشد و از اندازهء رفع نياز و سدّ جوع تجاوز نكند .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 146 تا 147 ]
وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما إِلاَّ ما حَمَلَتْ ظُهُورُهُما أَوِ الْحَوايا أَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِبَغْيِهِمْ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ ( 146 ) فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقُلْ رَبُّكُمْ ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ وَ لا يُرَدُّ بَأْسُهُ عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ ( 147 )
ترجمه :
و بر آنها كه يهودى شدند ، هر ناخندارى را حرام كرديم ، و از گاو ، و گوسفند ، پيههايشان را بر آنان حرام كرديم ، مگر چربيهايى را كه بر پشت آنها يا در لابلاى امعاء ، يا مخلوط با استخوان باشد .
اين كيفر را كه به آنها داديم به علّت ستمكاريشان بود ، و ما ، راستگو هستيم . ( 146 )
اگر تو را تكذيب كنند ، بگو : پروردگارتان