نَبِّئُونِي بِعِلْمٍ
، « 1 » تا آخر هر دو آيه جملههاى معترضه هستند كه به منظور تأكيد در حلال بودن اشياء مذكور و احتجاج بر ضدّ كسانى كه اينها را حرام دانستهاند ، ذكر شده است .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 145 ]
قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 145 )
ترجمه :
بگو : در آنچه به من وحى شده است هيچ غذايى را بر كسى كه آن را مىخورد حرام نمىيابم ، مگر اين كه مردار ، يا خون ريخته يا گوشت خوك باشد كه همهء اينها پليداند ، يا از روى گناه هنگام سر بريدن ، نام غير خدا بر آنها برده شده است ، اما كسى كه ناچار شود ، بدون اين كه به منظور لذّت بردن باشد يا ، زياده از حدّ ، نخورد ، پس همانا پروردگار تو ، بسيار آمرزندهء مهربان است . ( 145 )
تفسير :
قُلْ لا أَجِدُ . . .
؛ در اين آيه خداوند به بيان محرّمات پرداخته است .
فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ
؛ در آنچه به من وحى شده است ؛ اين جمله حكايت از اين مىكند كه حرام شدن هم بايد از راه وحى باشد نه از روى دل بخواهى .
مُحَرَّماً
؛ در ميان طعامهايى كه شما حرام كردهايد هيچ طعامى را حرام نمىدانم .
هامش
( 1 ) - انعام / 143 .