نيست كه در علم او چنين باشد كه امرى ترسآور براى من پيش آورد .
أَ فَلا تَتَذَكَّرُونَ
؛ آيا نمىانديشيد تا فرق ميان قادر و عاجز را درك كنيد ؟
وَ كَيْفَ أَخافُ
؛ چگونه بترسم ، از آنچه شما مرا به آن تهديد مىكنيد در حالى كه هيچ قدرتى بر زيان رساندن ندارد .
وَ لا تَخافُونَ
؛ و شما از شرك به خدا كه منشأ هر خوفى است ، نمىترسيد ، و براى او شريك قرار دادهايد آنچه هيچ دليلى برايش نيامده است و جاى دليل هم ندارد ، پس گويا چنين گفته است : چه شده است شما را كه بر حالت امنى كه من در جايگاه امن دارم عيب مىگيريد ، و بر خودتان كه در جاى خوف خود را ايمن دانستهايد عيب نمىگيريد ؟
فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ
؛ كدام يك از اين دو گروه : مشركان و موحّدان سزاوارتراند كه به حالت امن ، زيست كنند ؟
در پاسخ اين سؤال مىفرمايد :
الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ
؛ كسانى كه ايمان آورده و ايمانشان را با معصيت آميخته نكردند .
ابن عبّاس گفته است : مراد از « ظلم » در اين آيه شرك است ، مثل :
إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ
؛ « بدرستى كه شرك ، ظلم بزرگى است » ( لقمان / 13 ) .
أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ
؛ اين گروه هستند كه از طرف خداوند در امان هستند و حكم هدايت يافتگى آنها از جانب او ، صادر شده است .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 83 تا 87 ]
وَ تِلْكَ حُجَّتُنا آتَيْناها إِبْراهِيمَ عَلى قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ ( 83 ) وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ كُلاًّ هَدَيْنا وَ نُوحاً هَدَيْنا مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ وَ أَيُّوبَ وَ يُوسُفَ وَ مُوسى وَ هارُونَ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ( 84 ) وَ زَكَرِيَّا وَ يَحْيى وَ عِيسى وَ إِلْياسَ كُلٌّ مِنَ الصَّالِحِينَ ( 85 ) وَ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ يُونُسَ وَ لُوطاً وَ كلاًّ فَضَّلْنا عَلَى الْعالَمِينَ ( 86 ) وَ مِنْ آبائِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ وَ إِخْوانِهِمْ وَ اجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ( 87 )