[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 128 ]
وَ إِنِ امْرَأَةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً أَوْ إِعْراضاً فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحاً وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ وَ أُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ وَ إِنْ تُحْسِنُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً ( 128 )
ترجمه
و اگر زنى از طغيان و سركشى يا اعراض شوهرش ، بيم داشته باشد ، مانعى ندارد با هم صلح كنند ( و زن يا مرد از پارهاى از حقوق به خاطر صلح صرف نظر كنند ) و صلح بهتر است ، اگر چه مردم ( طبق غريزهء حبّ ذات در اين گونه موارد ) بخل مىورزند ، و اگر نيكى كنيد و پرهيزگارى پيشه سازيد ( و به خاطر صلح ، گذشت نماييد ) خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است ( و پاداش شايسته به شما خواهد داد ) . ( 128 )
تفسير :
خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً
؛ اگر زنى بيم داشت كه شوهرش با او ناسازگارى كند ، به گونهاى كه از زن كنارهگيرى نمايد و او را از مهر و محبّت و نفقهء واجبش محروم سازد و با ضرب و شتم او را مورد اذيت و آزار قرار دهد . أو إعراضا ؛ يا از زن روگردان و كمتر با او همنشين و مأنوس باشد .
فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما
؛ بر هيچ يك از آن دو گناهى نيست كه ميان خود آشتى برقرار كنند ، به اين كه زن روز [ نوبت ] خود ، يا پارهاى از حقوق خود را از قبيل نفقه و . . . يا بخشى از مهرش را به شوهر ببخشد تا از اين راه عواطف او را به خود جلب كند .
وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ
؛ اگر از اين راه ميان زن و شوهر ، آشتى برقرار شود ، بهتر است از جدايى و اعراض از يكديگر و معاشرت سوء داشتن . و يا منظور اين است كه صلح و سازش در هر موردى بهتر از خصومت و دشمنى است . و اين جمله معترضه است و همين طور جملهء :