تفسير :
[ شأن نزول ]
منظور از آيهء فوق جمعى از بنى اسد و غطفان هستند كه وقتى به مدينه آمدند اسلام آوردند و عهد كردند كه مسلمانان را از آزار خود ايمن دارند ولى چون به سوى قوم خود بازگشتند پيمانشان را شكستند و كافر شدند .
كُلَّما رُدُّوا إِلَى الْفِتْنَةِ
؛ هر گاه قومشان آنان را براى جنگ با مسلمانان فرا خوانند به زشتترين وجه در آن وارد مىشدند و شرّ آنان در اين فتنه از هر دشمنى بيشتر بود .
فَإِنْ لَمْ يَعْتَزِلُوكُمْ وَ . . .
؛ و اگر آنان از جنگيدن با شما كنارهگيرى نكردند و خواهان صلح با شما نبودند و از جنگ با شما دست برنداشتند . ايشان را اسير كنيد . و اقتلوهم حيث ثقفتموهم ؛ و هر كجا توانستيد آنها را بكشيد .
وَ أُولئِكُمْ جَعَلْنا لَكُمْ عَلَيْهِمْ سُلْطاناً مُبِيناً
؛ آنان كسانى هستند كه براى شما در برابر ايشان برهانى آشكار قرار دادهايم ، زيرا كفر و دشمنى و آزار رساندن آنها به مسلمانان آشكار است ، برخى گفتهاند منظور اين است كه ما براى شما بر آنها تسلّطى آشكار قرار داديم زيرا به شما اجازه داديم كه آنان را بكشيد و به اسارت بگيريد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 92 ]
وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِناً إِلاَّ خَطَأً وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ دِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ إِلاَّ أَنْ يَصَّدَّقُوا فَإِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ إِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ وَ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً ( 92 )