ترجمه
بايد از ميان شما جمعى دعوت به نيكى كنند و امر به معروف و نهى از منكر نمايند و آنها رستگارانند ( 104 )
و مانند كسانى نباشيد كه پراكنده شدند و اختلاف كردند ( آن هم ) پس از آن كه نشانههاى روشن ( پروردگار ) به آنان رسيد و آنها عذاب عظيمى دارند . ( 105 )
تفسير :
دربارهء « من » ( منكم ) دو قول است :
1 - براى تبعيض است ، زيرا امر به معروف و نهى از منكر از واجبات كفايى است و ( فقط ) كسى صلاحيّت آن را دارد كه اوّلا : « معروف » و « منكر » را بشناسد و ثانيا روش امر به معروف و نهى از منكر را بداند ، زيرا اگر به اين دو شرط جاهل باشد ، بسا ممكن است به منكر امر و از معروف نهى كند .
2 - براى « تبيين » است و جمله
وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ
؛ به معنى و كونوا أمة مىباشد مانند آيهء :
كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ ،
« شما بهترين امّتى بوديد كه به سود انسانها آفريده شديد ( چه اين كه ) امر به معروف مىكنيد » . ( آل عمران / 110 )
وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
؛ فقط اينها شايسته رستگارىاند نه ديگران . خداى سبحان نخست دعوت به خير [ دين ] را ذكر فرموده ، زيرا در بين همهء تكاليف تكليفى عام و همگانى است ، ولى امر به معروف و نهى از منكر را چون تكليف خاصّى است در مرتبهء دوّم ذكر كرده است .
وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا
؛ و شبيه كسانى كه در دين پراكنده و دسته دسته شدند يعنى يهود و نصارا نباشيد .
مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ
؛ پس از آن كه نشانههاى روشنى به آنان رسيد كه