ترجمه
خداوند او ( مريم ) را به طرز نيكويى پذيرفت ، و به طرز شايستهاى ( گياه وجود ) او را رويانيد ( و پرورش داد ) هر زمان ذكريا وارد محراب او مىشد ، غذاى مخصوصى در آن جا مىديد ، از او پرسيد : « اين را از كجا آوردهاى » ؟ ! گفت : « اين از ناحيهء خداست » خداوند هر كس را بخواهد بىحساب روزى مىدهد . ( 37 )
تفسير :
فَتَقَبَّلَها رَبُّها
؛ [ با اين كه مريم دختر بود ] خداوند به نذر مادرش رضايت داد [ كه به جاى پسر در بيت المقدس به خدمت گمارده شود ] .
بِقَبُولٍ حَسَنٍ
؛ دربارهء « قبول » دو وجه گفته شده است :
1 - اين كه « قبول » اسم باشد براى عملى كه نذر ( مادر مريم ) به وسيلهء آن پذيرفته شده است - مانند « سعوط » و « وجور » كه اوّلى نام چيزى [ انفيّه ] است كه در بينى و دوّمى اسم چيزى [ دارويى ] است كه در دهان ريخته مىشود - و آن عمل اين بود كه خداوند خصوص مريم ( ع ) را پذيرفت كه به جاى پسر در بيت المقدس خدمت نمايد ، زيرا قبل از او هيچ زنى براى اين كار پذيرفته نشده بود و يا [ چنان كه بعضى گفتهاند : ] قبول نذر به اين بود كه خداوند او را پس از تولد و پيش از آن كه شايسته خدمتگزارى در خانهء خدا باشد ، او را از مادرش تحويل گرفت [ و خود عهدهدار تربيت او شد . ] 2 - اين كه « قبول » ، « مصدر » و به معنى « تقبل » باشد و اين در صورتى است كه مضاف محذوف و تقدير آيه چنين باشد : فتقبلها بذى قبول حسن يعنى خداوند او را به طرز شايستهاى كه همان اختصاص دادن او به اين كار است پذيرفت .
وَ أَنْبَتَها نَباتاً حَسَناً
؛ و رشد و پرورش او را نيكو قرار داد ، و تربيتش را نيك انجام داد ، در تمام حالات به اصلاح امر او پرداخت .