رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّي
، خدايا من نذر كردم كه فرزند رحم خود را محرّر گردانم ، پس از من بپذير يعنى نذر مرا به ديدهء رضا قبول فرما .
إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
؛ همانا تو شنوايى به آنچه مىگويم و دانايى به آنچه در دل دارم .
فَلَمَّا وَضَعَتْها
؛ همسر عمران مايل بود پسر بزايد و چون مريم را به دنيا آورد ، شرمنده گشت .
قالَتْ
؛ و در حالى كه از شرم سر به زير داشت گفت :
رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُها أُنْثى
؛ پروردگارا ! من دختر به دنيا آوردهام . اين سخن را همسر عمران از روى حسرت و اندوه اظهار داشت زيرا او اميدوار بود كه پسر به دنيا مىآورد ، از اين رو نذر كرد كه او را خادم معبد قرار دهد . و از همين رو خداوند براى عظيم شمردن مولودش ( در پاسخ وى ) فرمود :
وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ
؛ يعنى خدا به « مريم » و به آنچه مربوط به اوست از امور مهمّهاى كه مادرش آن را نمىداند ، داناتر است . و قرائت « بما وضعت » به ضمّ « تاء » نيز از على ( ع ) نقل شده است و طبق اين قرائت معناى آيه اين است كه مريم براى تسلى خاطر خويش و اظهار اين كه شايد اين دختر از پسر بهتر باشد مىگويد پروردگارا تو از من به آنچه به دنيا آوردهام داناترى يعنى شايد نزد خداوند راز و حكمتى در اين امر باشد .
« مريم » در لغت آنها [ بنى اسرائيل ] به معنى « زن عبادت پيشه » بوده است .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 37 ]
فَتَقَبَّلَها رَبُّها بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَ أَنْبَتَها نَباتاً حَسَناً وَ كَفَّلَها زَكَرِيَّا كُلَّما دَخَلَ عَلَيْها زَكَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ ( 37 )