ترجمه
اى كسانى كه ايمان آوردهايد هنگامى كه بدهى مدتدارى ( بر اثر وام يا معامله ) به يكديگر پيدا كنيد ، آن را بنويسيد ، و بايد نويسندهاى از روى عدالت ( سند را ) بنويسد ، كسى كه قدرت بر نويسندگى دارد ، نبايد از نوشتن خوددارى كند ، همانطور كه خدا به او تعليم داده است ، پس بايد بنويسد . و آن كس كه حق بر ذمّهء اوست بايد املا كند و از خدا بپرهيزد و چيزى فروگذار ننمايد ، و اگر كسى كه حق بر ذمّهء اوست « سفيه » ، يا ( از نظر عقل ) ضعيف ( و مجنون ) و يا ( به خاطر لال بودن ) قادر نيست املا نمايد . بايد ولىّ او ( به جاى او ) با رعايت عدالت ، املا كند ، و دو نفر از مردان خود را شاهد بگيرد و اگر دو مرد نبودند ، يك مرد و دو زن ، از كسانى كه مورد رضايت و اطمينان شما هستند ، انتخاب كنيد تا اگر يكى انحراف يافت ، ديگرى به او يادآورى كند ، و شهود نبايد به هنگامى كه آنها را ( براى شهادت ) دعوت مىكنند ، خوددارى نمايند ، و از نوشتن ( بدهى ) كوچك و يا بزرگ مدتدار ملول نشوند . ( هر چه باشد بنويسند ) اين در نزد خدا به عدالت نزديكتر و براى شهادت مستقيمتر ، و براى جلوگيرى از ترديد و شك ( و نزاع و گفتگو ) بهتر مىباشد ، مگر اين كه داد و ستد نقدى باشد كه در ميان خود دست به دست مىكنيد كه گناهى بر شما نيست كه آن را ننويسيد و هنگامى كه خريد و فروش ( نقدى ) مىكنيد ( باز هم ) شاهد بگيريد و نبايد به نويسندهء و شاهد ( به خاطر حقگويى ) زيانى برسد ( و تحت فشار قرار گيرد ) و اگر چنين كنيد از فرمان پروردگار خارج شدهايد و از خدا بپرهيزيد و خداوند به شما تعليم مىدهد و خداوند به همه چيز دانا است . ( 282 )
تفسير :
إِذا تَدايَنْتُمْ
؛ هر گاه معامله كرديد يا به يكديگر قرض داديد ، گفته مىشود :
« داينت الرجل » هر گاه وامى به او داده يا از او بگيريد ، چنان كه مىگويى : « بايعته » آن گاه كه با يكديگر خريد و فروش نماييد .
« بِدَيْنٍ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى »
يعنى به قرضى مدّتدار ، « فاكتبوه » پس آن قرض را در سندى بنويسيد ، [ تا اين كه مورد اشتباه و انكار قرار نگيرد . ]