[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 280 تا 281 ]
وَ إِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلى مَيْسَرَةٍ وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 280 ) وَ اتَّقُوا يَوْماً تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ ( 281 )
ترجمه
و اگر ( بدهكار ) قدرت پرداخت نداشته باشد ، او را تا هنگام توانايى مهلت دهيد ( و در صورتى كه براستى قادر به پرداخت نباشد ) ببخشيد ، بهتر است ، اگر منافع اين كار را بدانيد . ( 280 )
و از روزى بپرهيزيد ( و بترسيد ) كه در آن به سوى خدا باز مىگرديد ، سپس به هر كس پاداش آنچه را انجام داده ، داده مىشود و به آنها ستم نخواهد شد . ( 281 )
تفسير :
« وَ إِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ »
اگر يكى از بدهكاران شما دچار تنگدستى شد ،
« فَنَظِرَةٌ إِلى مَيْسَرَةٍ »
حكم و يا دستور اين است كه او را تا وقتى كه تمكن پيدا كند ، مهلت دهيد ، اين جمله گر چه « خبريه » است ولى در مقام طلب و امر است و منظور اين است كه تا زمان گشايش به او مهلت دهيد .
« ميسرة » به ضم سين و « ميسرة » به فتح آن ، دو لغت ( جداگانه ) است . و « الى ميسره » با اضافه به « ها » و حذف « تاء » نيز قرائت شده است ، مانند « و اقام الصلاة » كه در اصل « و اقامة الصلاة » بوده است ، و هنگام اضافه « تاء » حذف شده است .
وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ
؛ و بخشيدن طلب خود به بدهكار ، براى شما بهتر است . خداى سبحان در اين آيه طلبكار را تشويق مىكند كه از تمام سرمايهء خود و يا بخشى از آن صرف نظر كرده و آن را به بدهكاران تنگدست خويش ببخشند ، چنان كه در جاى ديگر مىفرمايد :
وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوى
؛ « عفو كردن شما به تقوى نزديكتر است » ( بقره / 237 ) .