تفسير :
[ يك مثال ديگر ] :
أَ يَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَنْ تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ
؛ همزه براى استفهام انكارى است و « واو » در « و اصابه الكبر » حاليه است نه عطف .
معناى آيه اين است كه آيا دوست دارد يكى از شما كه براى او باغى باشد از . . . ، در حالى كه به سن پيرى رسيده است .
إِعْصارٌ
؛ باد تندى است كه مىپيچد و سپس به سمت آسمان بالا مىرود و ستونى از گرد و غبار را تشكيل مىدهد [ گردباد ] .
اين آيه تشبيه جالبى است براى كسى كه عمل نيكى انجام مىدهد ولى نه به قصد تقرّب و طلب خشنودى خداوند بلكه براى ريا و خودنمايى يا منّت و اذيّت ، و در روز قيامت كه به نتيجهء عمل خويش سخت محتاج است و در مىيابد كه اعمالش بىنتيجه بوده و پاداشى نخواهد ديد ، آن گاه دچار حسرت و اندوه مىشود مانند اندوه شخص سالخوردهاى كه داراى فرزندان خردسال و ناتوان و باغى خرّم و با شكوه و با ارزش است و انواع ميوه در آن وجود دارد ، و اين باغ كه تنها وسيله معاش و زندگى آنهاست به وسيلهء صاعقه نابود شود و از بين برود .
حسن [ بصرى ] مىگويد : اين تشبيهى است كه به خدا سوگند عده كمى از مردم در آن انديشه مىكنند . آرى پير سالخوردهاى كه جسمش ناتوان گشته و كودكان بسيارى دارد نياز مبرم و شديدى به اين باغ دارد و به خدا سوگند هر يك از شما ( آدميان ) نيازمندتر است به عملش ، آن گاه كه ديده از جهان فرو بندد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 267 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلاَّ أَنْ تُغْمِضُوا فِيهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ ( 267 )