ترجمه
و مثل كسانى كه اموالشان را به طلب خشنودى خدا و پايدارى استوارى نفوس خود ، انفاق مىكنند ، همچون باغى است كه در نقطهء بلندى باشد و بارانهاى درشت به آن برسد ( و از هواى آزاد و نور آفتاب به حد كافى بهره گيرد ) و ميوهء خود را دو چندان دهد ، و اگر باران درشتى بر آن نبارد ، بارانهاى ريز و شبنم بر آن مىبارند و خدا به آنچه انجام مىدهد بيناست . ( 265 )
تفسير :
وَ تَثْبِيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ
؛ معنايش اين است كه تا با بذل مال كه نظير ( بذل ) جان و ( گاهى ) براى شخص از انجام بسيارى از عبادات سخت دشوارتر است ، خود را استوار و ثابت قدم نگاه دارند و ممكن است منظور از و تثبيتا من انفسهم اين باشد كه آنان براى طلب رضاى خدا و تأييد اسلام اموال خود را انفاق مىكنند و از صميم دل به تحقق وعدهء خداوند در مورد پاداش آن اعتقاد دارند ، زيرا شخص مسلمان هر گاه مال خود را در راه خدا انفاق نمايد معلوم مىشود اعتقاد او به وجود ثواب و پاداش ، اعتقادى قلبى و صميمانه است .
« من » بنا بر تفسير اوّل آيه براى « تبعيض » است مانند « من » در كلام عرب كه مىگويد : هز من عطفه ( او را براى انجام كارى تحريك كرد ) و معناى تبعيض اين است كه هر كس مال خود را ( در راه خدا ) بذل نمايد بعضى از ( كمالات روحى را ) در نفس خود استوار ساخته و كسى كه مال و جان خود را بذل نمايد تمام آنها را پايدار ساخته است .
و بنا بر تفسير دوّم ، « من » براى ابتداى غايت است مانند « من » در آيه شريفهء :
حَسَداً مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ
؛ « به سبب رشك و حسدى كه بر ايمان شما برند » ( بقره / 109 ) و به هر حال معناى آيه اين است كه مثل صدقه اينان « كمثل جنه » مانند باغى است كه در زمين مرتفع باشد ، و علت اين كه « ربوة » و زمين مرتفع را بخصوص قيد كرده اين است كه معمولا باغى كه در جاى بلند باشد بهتر و