وَ اللَّهُ واسِعٌ
؛ خدا قدرتى گسترده دارد .
عَلِيمٌ
؛ و نسبت به كسانى كه استحقاق پاداش و اجر بيشترى دارند ، آگاه است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 262 تا 263 ]
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 262 ) قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً وَ اللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ ( 263 )
ترجمه
كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند و سپس به دنبال انفاقى كه كردهاند منّت نمىگذارند و آزارى نمىرسانند ، پاداش آنها نزد پروردگارشان ( محفوظ ) است ، و نه ترسى دارند و نه غمگين مىشوند .
( 262 )
گفتار پسنديده و عفو از بخششى كه آزارى بدنبال آن باشد بهتر است و خداوند بىنياز و بردبار است . ( 263 )
تفسير :
« من » [ و « منّت » در اصطلاح ] اين است كه انسان به خاطر احسانى كه به شخصى كرده چشم داشتى به او داشته باشد و خيال كند به موجب نيكى و احسانش حقى نسبت به او پيدا كرده است .
« اذى » [ و « اذيّت » در اصطلاح ] به اين است كه انسان به كسى كه احسان و نيكى كرده تعدّى نمايد .
معناى « ثم » بيان تفاوت بين انفاق و ترك « منت » و « اذيّت » است ، يعنى ترك منّت و آزار از انفاق بهتر است ، چنان كه در آيه :
ثُمَّ اسْتَقامُوا
( احقاف / 13 ) استقامت و پايدارى بر ايمان از ايمان آوردن بهتر دانسته شده است .
قَوْلٌ مَعْرُوفٌ
؛ پاسخى نيكو .