[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 258 ]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْراهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ قالَ أَنَا أُحْيِي وَ أُمِيتُ قالَ إِبْراهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ( 258 )
ترجمه
آيا نديدى ( و آگاهى ندارى از ) كسى كه با ابراهيم دربارهء پروردگارش محاجّه و گفتگو كرد ، زيرا خداوند به او حكومت داده بود .
هنگامى كه ابراهيم گفت : خداى من آن كسى است كه زنده مىكند و مىميراند ، او گفت منم كه زنده مىكنم و مىميرانم ! ابراهيم گفت خداوند خورشيد را از افق مشرق مىآورد ( اگر راست مىگويى كه حاكم بر جهان هستى تويى ) خورشيد را از مغرب بياور ، ( در اين جا ) مرد كافر مبهوت و وامانده شد ! و خداوند قوم ستمگر را هدايت نمىكند . ( 258 )
تفسير :
[ در تعقيب آيهء قبل كه دربارهء هدايت مؤمنان در پرتو ولايت و راهنمايى پروردگار و گمراهى كافران بر اثر پيروى از طاغوت بود ، در اين آيه خداوند شاهد زنده و روشنى ذكر مىكند كه در مورد پيامبر بزرگ او ابراهيم ( و نمرود ) انجام يافت ] :
أَ لَمْ تَرَ
؛ اين آيه براى بيان تعجب و شگفتى از استدلال نمرود و كافر شدن او به خداوند است .
أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ
؛ متعلق است به « حاج » و معناى آيه اين است كه نمرود به خاطر قدرت و سلطنتى كه خدا به او داده بود دچار كبر و غرور گرديد و همين گستاخى او را به محاجّه با ابراهيم واداشته بود . و يا منظور آيه اين است كه نمرود به جاى اين كه خدا را بر قدرت و سلطنتى كه به او داده بود ، شكر و سپاس گويد ،