فرستادند چون تحريف كتاب خدا و كفر به محمّد ( ص ) و ديگر انواع كفر .
« تمنى » اين است كه انسان به زبان خود بگويد : كاش فلان چيز از آن من بود .
وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ
؛ اين جمله در مقام تهديد آنان است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 96 ]
وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَ ما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ يُعَمَّرَ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ ( 96 )
ترجمه
آنها را حريصترين مردم حتى حريصتر از مشركان به زندگى ( اين دنيا و اندوختن ثروت ) خواهى يافت ( تا آنجا ) كه هر يك از آنها دوست دارد هزار سال عمر كند ، در حالى كه اين عمر طولانى او را از عذاب خداوند باز نخواهد داشت و خدا به كردار ناپسند آنان آگاه است . ( 96 )
تفسير :
وَ لَتَجِدَنَّهُمْ
؛ از مادّهء « وجدت » به معنى « علمت » است چنان كه عرب مىگويد : وجدت زيدا ذا الحفاظ يعنى زيد را صاحب غرور دانستم . « هم » و
« أَحْرَصَ النَّاسِ »
هر دو مفعول براى « تجدن » است و چون قرآن نوع خاصّى از حيات يعنى حيات طولانى را اراده كرده است ، « حيات » به صورت نكره آمده است .
وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا
؛ اين جمله حمل بر معنا مىشود ، زيرا
« أَحْرَصَ النَّاسِ »
در اصل « احرص من الناس » بوده است ، و اگر چه
« الَّذِينَ أَشْرَكُوا »
داخل در تحت « الناس » است از اين رو مشركان را جداگانه ذكر كرده كه حرص آنان بيشتر است ، و مىتوان گفت مقصود جمله چنين بوده : و احرص من الذين اشركوا ، و « احرص » دوّم به قرينهء
« أَحْرَصَ النَّاسِ »
حذف شده است .
منظور از
« وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا »
توبيخ شديد يهود است [ يعنى حرص يهود از حرص مشركان نيز بيشتر است ] زيرا حرص مشركان بر زندگى امر بعيدى نيست