( 1 ) نيز بجاى برادرش كنانة را كشت .
مصالحه با اهل خيبر :
اهل خيبر قلاع را يكى پس از ديگرى خالى كردند و همگى به دو قلعه « وطيح » و « سلالم » پناه بردند ، و چون رسول خدا صلى اللّه عليه و آله آنجا را نيز محاصره كرد و آنها ديدند نمىتوانند مقاومت كنند و يقين به هلاكت خويش نمودند تسليم شده و از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله درخواست كردند كه ( مانند يهود بنى قينقاع ) اموال خود را بجاى بگذارند و جانشان محفوظ بماند و آن حضرت آنها را از آنجا اخراج كند ، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله درخواست ايشان را پذيرفت ، اهل فدك نيز وقتى از اين جريان و موافقت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله با اين درخواست اطلاع پيدا كردند محيصة بن مسعود را بنزد آن حضرت فرستاده درخواست كردند با اهل فدك نيز به همين ترتيب رفتار شود ، آن حضرت درخواست ايشان را نيز پذيرفت .
هنگامى كه اهل خيبر خواستند از آنجا كوچ كنند درخواست ديگرى نيز از آن حضرت كردند كه آن نيز مورد موافقت قرار گرفت ، و آن اين بود كه گفتند :
ما به وضع زراعت اين سرزمين آشناتر از شما هستيم و بهتر مىتوانيم آن را آباد كنيم بنابر اين اجازه دهيد ما در همين سرزمين بمانيم و به كار زراعت مشغول شويم و در آمد و محصول آن را بالمناصفه تقسيم كنيم ، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله با اين درخواست نيز موافقت كرد مشروط بر اينكه هر زمان بخواهد بتواند آنها را اخراج كند ( و اين شرط را بخاطر آن كرد كه هر گاه متوجه شد اينان دست بخيانت تازهاى عليه مسلمانان زدهاند بتواند آنان را بيرون كند ) .
اهل فدك نيز همين درخواست را تكرار كردند و هم چنان مورد موافقت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله قرار گرفت ، و بدين ترتيب خيبر جزء املاكى شد كه تمام شركت كنندگان در جنگ حقى در آن پيدا كردند ، ولى فدك كه بدون لشگر كشى و جنگ تسليم رسول خدا صلى اللّه عليه و آله شد جزء اموال خالصهء آن حضرت صلى اللّه عليه و آله در آمد .