( 1 ) قربانى مينمودند و البته خانه كعبه را برتر از آنها ميدانستند و فضيلت آن را منكر نبودند چون ميدانستند كه آنجا خانهاى است كه ابراهيم خليل بنا كرده و عبادتگاه او بوده .
عزى و نگهبانان آن :
قريش و بنى كنانه عبادتگاهشان عزى بود كه در مكان نخله [ ( 1 ) ] بنا شده بود ، و خدام و مستحفظين آن بنو شيبان از قبيله سليم و بگفته ابن اسحاق هم سوگندان قبيله بنى هاشم بودند ، ولى بعقيده ابن هشام تنها با فرزندان ابو طالب هم سوگند بودند نه با تمامى بنى هاشم ، و يكى از شعراى عرب كه بگفته ابن هشام ابو خراش هذلى است دو شعر گفته كه در آن اشاره بعزى و قربانى آن مىكند [ ( 2 ) ]
لات و نگهبانان آن :
لات در طائف بود و مخصوص طائفه ثقيف بود ، و نگهبانان و خدام آن نيز قبيلة بنو معتب بودند كه آنان نيز از ثقيف بودند ، و ما انشاء اللّه در جاى خود شرح آن را خواهيم داد .
مناة و نگهبانان آن :
دو قبيله اوس و خزرج كه در مدينه سكونت داشتند و ديگرانى كه پيرو آئين آنان بودند و در سواحل درياى احمر در ناحيهء « مشلل قديد » بودند مناة را مىپرستيدند ، و كميت بن زيد نيز در شعر خود ذكرى از آن كرده است .
ابن هشام گويد : رسول خدا صلى اللّه عليه و آله ابو سفيان را و برخى گفتهاند على بن ابى طالب عليه السلام را [ ( 3 ) ] فرستاده آن را ويران كرد .
هامش
[ ( 1 ) ] نخله نام وادى است در اطراف مكه .
[ ( 2 ) ] بصفحهء 84 ج 1 سيرة مراجعه شود .
[ ( 3 ) ] و اين رأى دوم را كلبى در كتاب اصنام اختيار كرده و به صحت مقرون است ، زيرا چنان كه ميدانيم ابو سفيان تا اين اواخر يعنى تا سال فتح مكه مسلمان نشده و جزء مشركين بود ، و مناة نيز در قديد سر راه مدينه بود ، حموى در معجم البلدان گويد : چون رسول خدا ( ص ) در سال هشتم هجرت از مدينه بيرون آمد على بن ابى طالب را فرستاد تا مناة را ويران