رژيم خود جلوگيرى كرد لكن موفق نشد فعاليتهاى پنهانى آنان را خاتمه بخشد .
گزارشات تاريخى حاكى از آن است كه امام هادى ( ع ) ارتباطات خود را با پيروانش در نهان ادامه مىداد ، و خمس و ساير ماليتهاى مذهبى را از وكلاء خود در قم و قراء آن دريافت مىداشت [ 148 ] . بنا به نوشته مسعودى به متوكل گزارشى در اين باره رسيد . همچنين شنيد كه در منزل امام هادى ( ع ) اسلحهها و نامههايى از پيروان حضرتش وجود دارد كه حاكى از توطئهاى عليه رژيم اوست . بنابراين ، خانه آن حضرت را مورد بازرسى سربازان خود قرار داد و چون مدركى نيافت امام دهم را آزاد كرد [ 149 ] .
سركوبى اماميه پس از سوء قصد به متوكل ، كه به جانشينى پسرش منتصر در سال 247 / 861 انجاميد كاهش يافت . وى آنان را بيش از پدرش تحمل مىكرد . منتصر دستورى مبنى بر توقف دستگيرى و سركوبى علويان و پيروانشان صادر نمود ، و به ايشان اجازه داد تا قبور امام حسين ( ع ) و ساير امامان را زيارت كنند . وى همچنين ملك فدك را به آنها بازگرداند [ 150 ] . اما اين سياست جديد از سوى خليفه ، با جانشينى وى توسط مستعين در سال 248 / 862 متوقف شد . بنا به گفته كندى ، اماميه در مصر از سوى يزيد بن عبد اللّه تركى ، حاكم خليفه در مصر مورد آزار قرار گرفتند . وى ابى هضره ، از رهبران علوى را با پيروانش دستگير كرد .
اينان متهم بودند كه فعاليتهاى زيرزمينى داشتهاند و در 248 / 862 به عراق رانده شدند [ 151 ] . كلينى نيز اظهار مىدارد كه عمليات دستگيرى و تعقيب بر پيروان امام هادى ( ع ) در مصر اثر گذاشت [ 152 ] . بعنوان نمونه ، محمد بن حجر كشته شد و حاكم ملك سيف بن ليث را گرفت . در اين اثنا ، در عراق بعضى از پيروان امام هادى ( ع ) در سامرا دستگير شدند [ 153 ] ، و ايوب بن نوح ، وكيل آن حضرت در كوفه نيز تحت تعقيب قاضى شهر قرار گرفت [ 154 ] .
در عين حال ، به نظر مىرسد كه سركوبى علويان از سوى عباسيان موجب ركود و عقبنشينى شيعيان از دستيابى به قدرت نشد . بسيارى از مورخين مانند اصفهانى روايت مىكنند كه قيامهاى علويان در 1 - 250 / 5 - 864 در نواحى كوفه ، طبرستان ، رى ، قزوين ، مصر و حجاز آغاز شد . امكان دارد اين قيامها از سوى يك گروه يا دقيقتر بگوييم توسط يك رهبر ، هدايت شده باشد . البته بحث
تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم ( عج ) ( فارسي ) — صفحة 85
مساهمون: جاسم محمد حسين
ص٨٥