آنها را براى متلاشى كردن جبهه مخالف علوى به كار مىگرفت ، اكنون با برنامهاى خشونت بار عليه علويان حركت مىكند .
پنجم ، شيوههاى متعددى كه پس از ورود مأمون به بغداد در ربيع الاول 204 / 819 اتخاذ شد ، هدف سياسى تصميمات و اقدامات قبلى او را نشان مىدهد .
مأمون پرچم سبز را به كنارى انداخت و به كارگزاران خود دستور داد تا از رنگ سياه عباسيان در پوشش خود استفاده كنند ( ( 96 ) ) . وى دو ميليون درهم به امام جواد ( ع ) ، جانشين امام رضا ( ع ) ، داد ( ( 97 ) ) ، و مزرعه فدك را به محمد بن يحيى بن حسين و محمد بن عبيد اللّه بن حسن ، از شخصيتهاى برجسته علوى بازگرداند ( ( 98 ) ) . علاوه بر آن خراج سواد به نفع پرداخت كنندگان آن تعديل شد و مقرر شد سهم خزانه به جاى نصف توليد به دو پنجم كاهش يابد ( ( 99 ) ) .
مأمون با اين اقدامات مىخواست حمايت شخصيتهاى برجسته علوى و كشاورزان سواد را از فعاليتهاى انقلابى علويان قطع كند ، كه بنا به نقل ابو الفداء آن را به انجام رساند ( ( 100 ) ) . وى همچنين كوشيد تا عليه مخالفان عرب خود در بغداد فعاليت كند ، چون وارد شهر شد همه چيز به وضع عادى خود ، گويا كه قيامى رخ نداده باشد ، بازگشته بود .
مأمون سرانجام در سال 205 / 820 تشكيل مجالسى را بين اماميه و زيديه شروع كرد و ايشان را به بحث پيرامون موضوع امامت در حضور خود ترغيب نمود . قابل ذكر است كه زيديهء غير انقلابى على رغم وجود امام فاضل به امامت مفضول معتقدند . مبناى ديدگاه آنان اين است كه گرچه على بن ابى طالب ( ع ) پس از پيامبر والاترين شخصيت بودند ، اما خلافت ابو بكر و عمر را به رسميت شناختند . زيديه با اين اعتقاد در بحثهاى اماميه كه مأمون هم اغلب با ديدگاههاى آنان همچون عالم زيدى على بن الهيم هم عقيده بود ، امامت را اين گونه مىنگريستند ( ( 101 ) ) .
آنگاه مأمون ترتيب دستگيرى عبد الرحمن بن احمد بن عبد اللّه بن محمد بن عمر بن على بن ابى طالب علوى كه در يمن قيام مسلحانه كرده بود را فراهم آورد . مأمون با مقهور نمودن اين قيام آخرين مخالفت نظامى علويان را در حكومت خود پايان بخشيد . سرانجام ، در سال 206 / 821 بينش واقعى خود را در رابطه با علويان روشن كرد و به آنان فرمان داد تا سياه بپوشند و اعلام نمود تا از ورود كليه اعقاب
تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم ( عج ) ( فارسي ) — صفحة 77
مساهمون: جاسم محمد حسين
ص٧٧