نگرش مهدى به امامت اين نظر را آشكار مىسازد . چون مهدى در 158 / 774 بقدرت رسيد ، پيروان امام كاظم ( ع ) فعال شده و از فطحيه و اسماعيليه مقتدرتر بودند ( ( 19 ) ) . مهدى فكر مىكرد كه فعاليتهاى مذهبى و فكرى شيعيان امام كاظم ( ع ) مىتواند رژيم او را تهديد كند . بويژه گزارشى دال بر اينكه يك شخصيت برجسته اعتقادى به هوادارى از علويان برگشته و از عباسيان فاصله گرفته است ، بر جذابيت و شوكت هاشميان كه به صورت موهبتى در ميان علويان وجود دارد و گروههاى ديگر از آن بىبهرهاند ، تأكيد دارد ( ( 20 ) ) .
شايد به همين دليل بود كه مهدى ، امام كاظم ( ع ) را از مدينه فرا خواند و او را در بغداد زندانى نمود ، ولى اين تصميم نه قدرت او را استحكام بخشيد و نه توانست عقيدهء عمومى را درباره شخصيت الهى و پرجذبه امام كاظم ( ع ) تغيير دهد ( ( 21 ) ) . بنابراين ، او سياست ارتشا و ارعاب را در مورد شيعه دنبال كرد . امام كاظم ( ع ) در سال 159 / 775 ، پس از آنكه سوگند خورد كه عليه مهدى و جانشينانش دست به قيام مسلحانه نزند آزاد شد ( ( 22 ) ) . بنا به گفته طبرى ، مهدى به زيديه نزديك شد تا نقش همكارى آنان را در مديريت فعاليتهاى علويان و پيروانشان در يابد . بعنوان نمونه ، وى پيشنهاداتى به يعقوب بن داود كرد . يعقوب متعلق به خاندانى بود كه در دوران بنى اميه در امور امنيتى خراسان خدمت مىكردند و او را « برادر ايمانى » خود قرار داد ( ( 23 ) ) . پس از آن مهدى در سال 163 / 799 او را وزير خود كرد و تمام امور خلافت را به او محول ساخت . بر اين مبنا يعقوب زيديان را گرد آورد و آنها را به مسئوليتهاى عالى حكومتى گماشت ( ( 24 ) ) . ممكن است عقيده زيديان غير انقلابى ( جاروديه ) كه به امامت امام مفضول در زمان امام فاضل معتقدند براى مهدى انگيزهاى شده باشد تا آن را عليه علويان به كار برد زيرا اين عقيده مىتوانست به خلافت او مشروعيت بخشد .
در طول دوران مهدى اين ادعا نشر يافت كه امام برحق پس از پيامبر ، على ( ع ) نبود ، بلكه عباس بوده است و بنابراين امامت به خاندان او تعلق دارد ( ( 25 ) ) . در واقع ، يعقوب بن داود بسيارى از فقها را از بصره ، كوفه و شام گرد آورد و آنها را سازمان داد ( ( 26 ) ) تا بعدا اين ادعا را بكند . كشى دو روايت را در تأييد اين مطلب ارائه مىدهد و مىگويد هاشم بن ابراهيم زيدى كه بسيارى از آثار زيديه را نوشته كتابى تحت
تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم ( عج ) ( فارسي ) — صفحة 66
مساهمون: جاسم محمد حسين
ص٦٦