ديدارى سرى با عناصر رهبرىكننده خاندان عباسى همچون سفاح و منصور داشت تا موقعيت اهل بيت ( ع ) را با آنها بحث كند . در اين ديدار حاضران خواستار تشكيل و تبانى زيرزمينى شدند تا امويان را ساقط كنند . طرحى نيز به منظور حمايت از ادعاهاى حسنيان توسط عبد الله محض و به طرفدارى از پسرش محمد نفس زكيه ( ( 4 ) ) ارائه شد لكن امام صادق ( ع ) از درگيرى در اين قضيه سرباز زدند . گرچه حاضران جلسه پيمان وفادارى با محمد نفس زكيه بستند ، لكن به نظر مىرسد امام صادق ( ع ) از امكان درگيرى آنان با انقلابيون بويژه كيسانيه و شعبهء هاشميه آن با خبر بوده و نيز از امكان موفقيت ايشان آگاهى داشته و اين نكته را مىدانسته است كه ايشان در آن صورت جانشين امويان خواهند شد .
همچنين امام صادق ( ع ) بر حقانيت خود آگاه بود و مىدانست كه امام حقيقى و منصوص الهى مسلمين است و امامت با وصايت پدرش امام محمد باقر ( ع ) به او رسيده است . از اينرو بر مردم است كه برگرد او حلقه زنند تا حقوق از دست - رفتهاش در مورد خلافت به وى بازگردد . عباسيان با اين ديدگاه صادق آل محمد ( ص ) موافق نبودند . بنابراين ، فعاليتهاى زيرزمينى خود را عليه امويان بدون حضور و انجام دادند .
چون عباسيان در كسب قدرت به سال 132 / 749 موفق شدند طبيعتا از خطرى كه از ناحيه عموزادگان خود ( علويان ) وجود داشت ادعاهاى ايشان براى جانشينى على ( ع ) بعنوان خليفه بر حق بود ، آگاه بودند . بالنتيجه ، علويان اكنون با فشار عباسيان كه بمراتب شديدتر از امويان اعمال مىشد روبرو شدند ( ( 5 ) ) .
به نظر مىرسد ، انگيزههاى اين فشارها پيش از هر چيز جنبهء اعتقادى ( آئينى ) داشته باشد . اعضاء نخستين خاندان عباسى ، همچون عبد الله بن عباس ( ( 6 ) ) ، حق على ( ع ) را به امامت بعنوان رهبر سياسى و مذهبى جامعه اسلامى با روايت احاديث زيادى از پيامبر اسلام ( ص ) تأييد كرده بود . آنان على ( ع ) را در مقابل سه خليفه ، مورد حمايت قرار دادند و از فرزندش امام حسن ( ع ) نيز تا حدودى حمايت كردند ( ( 7 ) ) .
از ديدگاه علويان تصدى خلافت توسط عباسيان به معنى غصب حقوق سياسى ائمه ( س ) بود . بنابراين ، عباسيان نسبت به ديدگاه علويان در مورد قدرت خود ظنين شدند . ثانيا انگيزههاى اقتصادى نيز موجب سركوبى و اعمال فشار عباسيان عليه
تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم ( عج ) ( فارسي ) — صفحة 63
مساهمون: جاسم محمد حسين
ص٦٣