در ميان مردم نتيجه دهد و زمينه قيام قائم را آماده سازد . نعمانى از امام باقر ( ع ) روايت مىكند كه آن حضرت يكى از پيروان خود به نام ابو الجارود را نصيحت مىكرد تا در خانه آرام گيرد ، و در فعاليتهاى مسلحانه برخى از علويان عليه امويان وارد نشود ، چون حكومت اموى عمرى طبيعى دارد و لحظه سقوط آن هنوز فرا نرسيده است ( ( 69 ) ) . او مىافزايد كه هر يك از علويان كه قبل از قيام قائم عليه ظلم طغيان كنند بىترديد ناموفق خواهند بود ( ( 70 ) ) . امام صادق ( ع ) و امامان بعدى نيز همين سياست را پيش گرفتند . آنان به پيروان خود دستور مىدادند كه جاى نااميدى را در قلب خود باز نكنند و براى قيام قائم در آيندهاى نزديك منتظر باشند ( ( 71 ) ) .
اين سياست موجب شد تا اماميه بتوانند آئين خود را نشر دهند و همزمان با آن در طى سالهاى 260 - 132 / 874 - 749 در درون نهاد متشكل سياسى - مالى وكالت خود را سازمان دهند . محتمل به نظر مىرسد كه اين سازمان مخفى خود را براى قيام قائم آماده مىكرد . چون آنان منتظر قيام ( ( 72 ) ) بودند و وظائف مهم سياسى - مذهبى را به دوش مىكشيدند .
در چندين حديث آمده است كه سياست تقيه امامان پس از آنكه دو قيام پيروانشان با شكست روبرو شد اتخاذ گرديد . بنا به گفته كلينى امام صادق عليه السلام فرمودهاند :
« اين امر ( يعنى اخفاء احاديث و غوامض اخبار ائمه ) پنهان بود تا به دست كيسانيه رسيد . آنان آن را در جادهها آشكار ساختند و در ميان روستائيان سواد پخش كردند . » ( ( 73 ) )
بنا به گفته نعمانى ، اماميه دو بار اقدام به قيام مسلحانه كردند ، يكى در سال 70 / 689 و دوم در سال 140 / 758 ، ولى پيروانشان با افشاء نام رهبرشان براى دشمنان نقشهها را بر باد دادند ( ( 74 ) ) و اين عمل موجب دستگيرى يا قتل امامان شد .
در اين رابطه گفتگوى بين امام محمد باقر ( ع ) و يكى از پيروانش به نام عبد اللّه بن عطاء واسطى روشنگر قضيه است . واسطى به امام عرض مىكند :
« شما پيروان زيادى در عراق داريد و جز شما هيچكس در خاندانتان شايستگى رهبرى را ندارد . پس چرا قيام مسلحانه نمىكنيد ؟ امام
تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم ( عج ) ( فارسي ) — صفحة 47
مساهمون: جاسم محمد حسين
ص٤٧