او را لعن كرد و وى را طرد نمود . ابن نضير پس از اين كوشيد تا نگرش ابو جعفر را تغيير دهد ، لكن حتى او را نيافت . از اينرو ، اماميه او را از جامعه خود بيرون راندند ( ( 28 ) ) .
ابن نضير در دعاوى خود از سوى محمد بن موسى بن فرات ، كه از خاندان معروف بنو فرات بود تحريك مىشد ( ( 29 ) ) . وى در بغداد و كوفه محدثى معروف بود و به نظر مىرسد نخستين فردى از خاندان بنو فرات باشد كه مقام مهمى در حكومت عباسى بدست آورد ( ( 30 ) ) . ابن نضير با حمايت بنو فرات قادر بود تا ادعاى خود را در ميان اماميه نشر دهد و چون دو نفر از ايشان در اين امر شركت داشتند فرقه ايشان به نميرية الفراتيه معروف شد ( ( 31 ) ) . اكثريت وسيعى از پيروانشان از مدائن آمده بودند و پس از رهبرشان ، اسحاق بن محمد احمر ، به اسحاقيه معروف شدند ( ( 32 ) ) .
به نظر مىرسد ادعاهاى ابن نضير نه موقعيت ابو جعفر را تضعيف كرده و نه هيچيك از پيروانش را به جانب خود كشانده است . از اينرو نفوذ ابن نضير عمدتا بايد به غلات محدود شده باشد . بنا به گفته نوبختى ، احمد نامى به جانشينى ابن نضير تعيين شده بود ، ولى يك اثر نضيرى ، محمد بن جندب را بعنوان جانشين ابن نضير در ديدگاه اكثريت نضيريه مىشناسد . گفته مىشود پس از او محمد جنبلانى به جانشينى رسيد ( ( 33 ) ) . ولى اين امر ، پس از رحلت سفير دوم در سال 305 / 917 اتفاق افتاد .
بنابراين ، موضوع ، خارج از مبحث اين بخش مىباشد . در عين حال ، اين نكته قابل ذكر است كه از زمان سفير دوم به بعد ، پيروان ابن نضير خود را بطور كلى از مهميز سفير دوم ، ابو جعفر ، كه از نظر اماميه تنها نايب بر حق امام غائب بود جدا ساختند . بعلاوه نضيريه به نقش باب ، از خود امام اهميت بيشترى مىدادند كه اين خود كافى بود تا آنها را از محفل شيعيان اثنى عشرى خارج سازد .
2 . فعاليتهاى ابو جعفر ، سفير دوم
1 - 2 . دوران ابو جعفر
على رغم مشكلاتى كه ابو جعفر بخاطر وجود وكلاى دروغين همچون :