فاقد ارزش مىباشد ، زيرا وى سفير دوم ، كه منصوب از جانب امام بود را به رسميت نشناخت .
بنا به روايت شيخ طوسى ، نفوذ ابن هلال تا زمان ابن روح ، سفير سوم نيز ادامه يافت . در اين زمان توقيع ديگرى از ناحيه امام ، عليه ابن هلال منتشر شد ( ( 14 ) ) .
« گرچه كسانى در بين اماميه وجود دارند كه درك نمىكنند چگونه ممكن است چنين مرد باتقوا و بزرگى تكفير شود ، لكن اين چه تقوايى است كه خداوند حسنات را به سيئات مبدل مىسازد ؟ دهقان ( ( 15 ) ) نيز مردى باتقوا در خدمت امام بود ، سرانجام خداوند بخاطر نخوت ، ايمانش را زدود و به بىتقوايى بدل شد . اين موضوع نيز در مورد ابن هلال رخ داد » ( ( 16 ) ) .
در حقيقت مشكل است بتوان اين توقيع را به زمان ابن روح ، سومين سفير ( 326 - 305 / 937 - 917 ) نسبت داد ، زيرا در آن زمان هيچ رد پايى از ادعاى ابن هلال در بين اماميه وجود ندارد . احتمال زيادى وجود دارد كه ابن روح در زمانى كه بعنوان وكيل تحت نظر سفير دوم به خدمت مشغول بوده و به دستور وى اين حكم را عليه ابن هلال منتشر ساخته باشد ، بويژه ، با در نظر گرفتن سال مرگ ابن هلال در 267 / 880 ، كه زمانى طولانى قبل از وصول ابن روح به سفارت است .
به نظر مىرسد منازعات ابن هلال قبل از وفات سفير دوم در سال 305 / 917 خاتمه يافته باشد .
2 - 1 . بلالى
بنا به روايت شيخ طوسى ، دومين مخالف سفارت ابو جعفر ، ابو طاهر محمد بن - على بن بلال بود كه معمولا به بلالى موسوم است ( ( 17 ) ) . وى در محافل اماميه بعنوان راوى احاديث شهرت دارد ( ( 18 ) ) . او علاوه بر آن در زمرهء وكلاى اصلى بغداد بود و با امام دهم و يازدهم روابط نزديكى داشت ( ( 19 ) ) . امام عسكرى ( ع ) بلالى را براى اسحاق بن ابراهيم و نيشابورى با اين عبارت توصيف كرد : « وى فردى قابل اعتماد ، موثق و آگاه از آنچه بايد كرد مىباشد » ( ( 20 ) ) . بنا به روايت كلينى و صدوق ، امام عسكرى ( ع ) دو بار بعد از ولادت پسرش امام دوازدهم ، او را به بلالى نشان داد :