برخوردار است . بنابراين امامت امام عسكرى ( ع ) را فاقد اعتبار دانسته و معتقدند كه امامت جعفر با تعيين از جانب پدر اجتنابناپذير است ( ( 26 ) ) .
قابل ذكر است كه اين فرقه در حيات امام عسكرى ( ع ) وجود داشتهاند .
چون امام دهم در سال 254 / 868 در گذشت ، اكثريت پيروان او امامت پسر ارشد زنده او امام عسكرى ( ع ) ، كه با وصايت پدر تأييد مىشد را پذيرفتند و اقليتى نيز جانب جعفر را گرفتند ( ( 27 ) ) . وى پس از رحلت امام عسكرى ( ع ) اقتدار بيشترى يافت ، چون عدهاى از هواداران امام عسكرى ( ع ) امامت او را ترك گفته و جعفر را به اين مقام پذيرفتند . على بن احمد بن بشار از علماى رهبرىكننده اين فرقه بود كه كتابى در موضوع غيبت نوشت و با مخالفان خود به مجادله شديد پرداخت ( ( 28 ) ) .
شواهدى وجود دارد كه اين فرقه تا حدودى در جذب عدهاى معتقد به امامت حضرت عسكرى ( ع ) به خود ، موفق بودند .
صدوق و مجلسى توقيع منسوب به امام دوازدهم را به نائب خود ، عثمان بن سعيد عمرى ، آوردهاند كه در اين نامه نشان مىدهد ، يكى از هواداران فرقه مذكور با يكى از شيعيان اثنى عشرى به نام مختار بحث كرده و موفق شده است تا او را به قبول امامت جعفر معتقد سازد ( ( 29 ) ) . خواهر فارس بن حاتم ، كه پيش از اين ذكرى از او به ميان آمد از هواداران اين گروه بوده است .
4 . پيروان اين فرقه به نفيسيه معروفند . آنان معتقدند كه امام دهم پسر بزرگش محمد را وصى خود تعيين كرده بود . از اينرو ، خداوند بر طبق بدا حيات او را قبض كرد درحالىكه پدرش هنوز زنده بود . ولى وقتى كه محمد بن على در گذشت ، با دستور پدر ، او برادرش جعفر را به جانشينى خود تعيين كرد . او وصايت ، كتابها ، علم سرى و سلاحهاى مورد نياز جامعه را به غلام جوان و مورد اعتماد خويش معروف به نفيس سپرد . و به او سفارش كرد كه آنان را پس از مرگ پدر به برادرش جعفر بدهد .
در اين هنگام ، چون محمد در گذشت ، هواداران امام عسكرى ( ع ) نقش نفيس و ترتيب سرى كار را كشف كردند . چون نفيس از آنان واهمه داشت و نگران امكان قطع امامت بود ، جعفر را فرا خواند و ودايع و امامت محمد بن على هادى را به او تسليم كرد . جعفر خود مدعى شد كه امامت از جانب برادرش محمد به او رسيده
تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم ( عج ) ( فارسي ) — صفحة 107
مساهمون: جاسم محمد حسين
ص١٠٧