است .
3 - 1 . انشعاب دوم : جعفريه
نمايندگان اين انشعاب مدعى بودند كه جانشين امام عسكرى ( ع ) برادر جوانترش جعفر است . ولى در چگونگى انتقال امامت به او اختلاف نظر داشتند .
از اينرو ، به چهار فرقه منشعب شدند :
1 . نخستين فرقه معتقد بودند كه امام عسكرى ( ع ) رحلت كرده و امامت را با وصايت از پدرش داشته است . چون امامت تنها مىتواند به پسر ارشد زنده امام قبلى برسد ، امامت پس از امام على هادى ( ع ) به پسر بزرگش محمد كه قبل از او فوت كرده بود نمىرسد بلكه به امام عسكرى ( ع ) كه از دو پسر زندهماندهء پس از پدر ، بزرگتر بود منتقل مىشود ( ( 19 ) ) .
اين فرقه معتقد بودند كه امام عسكرى ( ع ) آشكارا پسرى را به جاى نگذاشت تا امامت را عهدهدار شود و بنابراين تنها برادرش موسوم به جعفر امام خواهد بود . اين گروه به منظور تأييد عقيده خود ناچار بودند مجادلات فتحيه ( ( 20 ) ) را دربارهء امامت تكرار كنند . فتحيه مدعى بودند كه امام موسى كاظم ( ع ) امامت را از جانب پدرش امام جعفر صادق ( ع ) در نيافت ، بلكه اين موهبت الهى از ناحيه برادرش عبد الله به وى رسيد و اين بر طبق حديثى بود كه مىگويد امامت پس از رحلت امام به پسر ارشد او مىرسد . اين فرقه از جعفريه همچون فتحيه صحت حديثى كه مىگويد امامت پس از امام حسن ( ع ) و امام حسين ( ع ) به دو برادر نمىرسد را مىپذيرفتند ، ولى كاربرد آن را زمانى مىدانستند كه امام عسكرى ( ع ) از خود پسرى به جاى گذاشته باشد . چون امام عسكرى بدون آنكه آشكارا جانشينى معرفى كند جهان را بدرود گفته است ، لذا برادرش جعفر ، امام منصوص بوده و امامت به نسل او بازمىگردد - ( ( 21 ) ) . آنان نيز عبد الله بن جعفر صادق ( ع ) را امام هفتم مىدانستند . بالنتيجه جعفر در سلسله امامان امام سيزدهم مىشد .
2 . دومين فرقه از جعفريه چنين وانمود مىكردند كه امام يازدهم خود ، جعفر را بر اساس اصل بدا به جانشينى معرفى كرده است ( ( 22 ) ) . همين امر نيز در مورد اسماعيل ، پسر ارشد امام جعفر صادق ( ع ) واقع شد . خداوند اراده نهايى خود را با قبض روح وى و جايگزينى پىدرپى برادرانش عبد الله و موسى به جاى او روشن