با او ننشين . « 1 »
22 . قول خداى متعال :
وَ لَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا
« 2 » .
( 1 ) در تفسير اين آيه امام عليه السلام فرمود : هرگز خدا براى كافر بر مؤمنين حجّت قرار نداده است ، و همانا خداى متعال خبر مىدهد از كفارى كه پيامبر خود را بدون حق كشتند . گرچه آنها او را كشتند خدا بر ايشان بر پيامبرانش راهى قرار نداد . « 3 »
23 . قول خداى متعال :
يُخادِعُونَ اللَّهَ وَ هُوَ خادِعُهُمْ
« 4 » .
( 2 ) امام عليه السلام در تفسير اين آيهء كريمه فرمود : خداى تبارك تعالى خدعه نمىكند اما مجازات مىكند آنها را براى جزاى خدعهشان . « 5 »
24 . قول خداى متعال :
إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ
« 6 » .
( 3 ) دربارهء تفسير اين آيهء كريمه از امام رضا عليه السلام پرسيده شد : چه موقع شخص سزاوار يكى از اين چهار تنبيه مىشود ؟ امام عليه السلام در پاسخ فرمود : وقتى كسى بر ضدّ خدا و رسولش اعلان جنگ داد و كوشيد كه در زمين فساد را گسترش دهد و مرتكب قتل نفس شد ، بايد كشته شود ؛ اگر كسى را كشت و اموال او را تصرف كرد ، پس بايد كشته مىشود و به دار آويخته گردد ؛ و اگر مال را گرفت و او را نكشت ، دست و پايش بر خلاف قطع مىشود ؛ و اگر شمشير كشيد و به خدا و رسولش اعلان جنگ داد و در زمين فساد كرد و
هامش
( 1 ) الميزان ، ج 5 ، ص 120 .
( 2 ) نساء / 141 .
( 3 ) الميزان ، ج 5 ، ص 120 .
( 4 ) نساء / 142 .
( 5 ) الميزان .
( 6 ) مائده / 33 .