نيز وجود داشته است ، و امام عليه السّلام در اين حديث اشتباه مدّعيان وقف را نسبت به مضمون اين روايات بيان ، و تأويل نادرست و كوتهفهمى آنان را آشكار فرموده است .
امام عليه السّلام قول به وقف را محكوم مىكند
امام موسى بن جعفر عليه السّلام با بيانات صريح و مكرّر خود ، به اين كه امام پس از او ، فرزندش علىّ عليه السّلام است ، كوشيده است بر نادرستى انديشه وقف تأكيد فرمايد ، و اضافه بر اين گروهى از اصحاب و خاندان خود را بر اين انتخاب ، گواه گرفته است ، از حيدر بن ايّوب نقل شده ، كه گفته است :
در مدينه در محلّى از قبا بوديم كه در آنجا محمّد بن زيد بن علىّ اقامت داشت ، او ديرتر از موقعى كه معمولا ما را در آن جا ديدار مىكرد وارد شد ، به او گفتيم فداى تو شويم ، موجب دير آمدنت چه بود ؟
گفت ، ابو ابراهيم ( موسى بن جعفر عليه السّلام ) ما را فراخواند ، و ما هفده نفر مرد از فرزندان على و فاطمه عليها السّلام بوديم كه ما را گواه گرفت ، بر اين كه علىّ عليه السّلام فرزندش ، در دوران زندگى و پس از مرگش وصىّ و وكيل اوست ، و امر وصىّ او به سود يا زيان جايز و نافذ است .
سپس محمّد بن زيد گفت : به خدا سوگند اى حيدر ، ابو ابراهيم عليه السّلام امروز عقد امامت را براى فرزندش علىّ عليه السّلام بست ، و بر شيعه است كه پاىبند به امامت او پس از ابو ابراهيم عليه السّلام باشد « 1 » .
از عبد اللّه بن حارث نقل شده ، كه گفته است : ابو ابراهيم عليه السّلام در پى ما فرستاد ، و ما را نزد خود فراخواند .
سپس فرمود : آيا مىدانيد چرا شما را در اين جا گرد آوردهام ؟
گفتيم : نه .
فرمود : گواهى دهيد كه اين فرزندم علىّ ، وصىّ من ، سرپرست امور من ، و پس از من جانشينم مىباشد اگر به كسى بدهى دارم ، آن را بايد از همين فرزندم بستاند ، و اگر به
هامش
( 1 ) - عيون اخبار الرّضا ج 1 ص 28 .