آدم عليه السّلام
در يكى از نشستهاى مأمون با امام عليه السّلام ، مأمون از آن حضرت پرسيد : اى فرزند پيامبر خدا ، آيا اين سخن شما نيست كه پيامبران معصومند ؟ امام عليه السّلام فرمود : آرى . مأمون عرض كرد : معناى قول خداى متعال در آيه وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى « 1 » چيست ؟ امام عليه السّلام آيه را اينگونه تفسير و توجيه مىفرمايد كه خداوند آدم و حوّا را تنها از نزديك شدن به درخت مورد نظر نهى فرموده و از خوردن ميوه آن درخت و آنچه از جنس آن باشد ، منع نفرموده بود ، و آدم و حوّا در خوددارى از نزديك شدن به آن درخت ، امر الاهى را امتثال كردند ، ليكن شيطان حقيقت را بر آنها مشتبه ساخت و از آنها خواست كه از ميوه درخت ديگرى كه از جنس درخت مورد نهى بود تناول كنند ، و براى آنها سوگند خورد كه خداوند آنان را از خوردن هر ميوهاى كه با ثمره آن درخت همجنس باشد ، نهى نفرموده است و او خيرخواه آنهاست ، آدم و حوّا به سوگند او اطمينان كردند و از ميوه درخت ديگرى كه با آن همجنس بود خوردند و اين عمل پيش از آن بود كه آدم به پيامبرى برگزيده شود و به دنيا هبوط كند ، و آنچه را مرتكب شده بود ، گناه كبيرهاى نبود كه به سبب آن مستوجب آتش دوزخ شود ، بلكه از گناهان صغيرهاى بود ، كه براى پيامبران ، پيش از بعثت آنان جايز و بخشوده است ، و هنگامى كه آدم را خداوند به پيامبر برگزيد معصوم بود و روا نبود كه هيچگونه گناهى چه صغيره و چه كبيره از او سر زند ، چنان كه خداوند عزّ و جلّ در اين باره فرموده است : وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى « 2 » .