تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بررسى تاريخى قصص قرآن ( فارسى ) — صفحة 308

مساهمون:

ص٣٠٨
آنگاه آيهء
« فَمَنْ حَاجَّكَ »
نازل شد ورسول خدا ( ص ) به آنان فرمود كه خداوند متعال به من فرمان داده كه اگر اين سخن را نپذيريد با شما مباهله كنم . آنان گفتند : اى أبو القاسم باز مىگرديم ، آنگاه در كار وبار خويش در مىنگريم وسپس نزد تو خواهيم آمد . ايشان رفتند وبا يكديگر به رايزنى پرداختند ودر ميان خويش چنانكه بود ، سخن گفتند ، سيّد به عاقب گفت : سوگند به خداوند دانسته‌ايد كه اين مرد پيامبر مرسل است ، اگر با أو ملاعنه / مباهله كنيد به عذابي بنيان كن دچار خواهيد شد ، چرا كه هرگز مردمى با پيامبرى ملاعنه نكردند مگر آنكه بزرگ وكوچكشان نابود گشته‌اند . بنابراين ، اگر شما به علت انسى كه با دين خود داريد نمىخواهيد از أو پيروى كنيد واز پذيرفتن دينش سر باز مىزنيد ، أو را به حال خود واگذاريد وبه سرزمين خويش باز گرديد . راوي مىگويد : رسول خدا ( ص ) همراه با على وحسن وحسين وفاطمه بيرون آمد ، آنگاه آن حضرت فرمود : « اگر من دعا كنم ، شما آمين بگوييد » . آنگاه نپذيرفتند كه با أو ملاعنه كنند وبر پرداخت جزيه با أو مصالحه كردند » . همچنين روايت شده كه وقتي أسقف نجران ديد كه رسول خدا ( ص ) همراه با على وحسنين وفاطمه ، رضى اللّه عنهم ، مىآيد ، گفت : اى گروه نصارا ، من چهره‌هايى را مىبينم كه اگر از خداوند بخواهند كه كوه را از جايگاهش فرو ريزد ، چنان خواهد كرد ، پس هرگز مباهله نكنيد كه نابود خواهيد شد » . در تفسير كبير آمده است كه رسول خدا ( ص ) در حالي بيرون آمد كه كسايى بافته از موى سياه بر دوش داشت وحسين را بغل كرده ودست حسن را گرفته بود وفاطمه به دنبال أو حركت مىكرد وعلى ، رضى اللّه عنه ، نيز پشت سر أو مىآمد ومىفرمود : « هر گاه دعا كنم ، آمين بگوييد » . أسقف نجران گفت : اى گروه نصارا ، من چهره‌هايى را مىبينم كه اگر از خداوند بخواهند كه كوهى از ميان بردارد ، چنان خواهد كرد ، مباهله نكنيد كه نابود خواهيد شد وتا روز قيامت هيچ نصراني بر زمين باقي نمىماند » . « 1 » بي ترديد اين واقعه روشن‌ترين دليل بر نبوت پيامبر أكرم ( ص ) است . أبو حيّان در البحر المحيط مىگويد : اينكه نصارا ، با آگاهى ودانش به صدق دعوت آن حضرت ترك ملاعنه كردند ، اين خود گواه بزرگى بر درستى پيامبرى آن حضرت ( ص ) است . « 2 » همچنين دلالت بر برترى وفضيلت آل اللّه وآل رسول اللّه ( أهل البيت ) مىكند ، فضيلتى كه هيچ مؤمني نبايد در
هامش
( 1 ) . تفسير فخر رازي ، 8 / 80 ؛ تفسير روح المعاني ، 3 / 188 - 189 . ( 2 ) . البحر المحيط ، 2 / 480 .
بررسى تاريخى قصص قرآن ( فارسى ) — صفحة 308 | محمد بيومي مهران / سيد محمد راستگو