ياد أيوب ( ع ) همواره قرين شكيبايى وبردبارى است ، زيرا وى اگر شكيباترين پيامبر نباشد ، از جمله شكيباترين پيامبران است . چرا كه وى دربارهء خانواده وجسم ومال خويش به سختى مورد آزمايش الهى قرار گرفت ، امّا از خود نمونهء برترى از بندگى راستين الهى بر جاى نهاد وهمواره بر بلايا بردبار باقي ماند تا آنجا كه در بردبارى در برابر رنج وسختى ضرب المثل شد ، چنانكه مردم همواره مىگويند : « صبري همچون صبر أيوب » . چنانكه ليث از مجاهد نيز روايتي به اين مضمون نقل كرده كه در آن آمده است : « خداوند روز قيامت بر اغنيا به سليمان ( ع ) وبر بردگان به يوسف ( ع ) وبر بردباران به أيوب ( ع ) احتجاج مىكند . « 1 » آنگاه خداوند متعال در قرآن كريم نيز ايّوب را ستوده وفرموده است :
« إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ »
.
همچنين مفسران افزون بر نعمت نيرو وتندرستى وزيستن در كنار همسرى درستكار وزيبا وخوشخلق ، از ديگر دارايىهاى أيوب ( ع ) چون كشتزارها وبوستانها وأموال وحيوانات وچارپايان ومحصول بي شمار خبر مىدهند ؛ با اين حال تمامى اين نعمتها مايهء سركشى وغرور أو نشد ، بلكه در راه حفظ آنها بردبار ماند وتمامى مسئوليتهايى را كه در آن باره بر عهده داشت ، از قبيل سپاسگزارى وقدر شناسى وشناخت فضل خداوند ، انجام داد ، وبا بينوايان مهربان بود ، چنانكه سرپرستى يتيمان وبيوهزنان را نيز عهدهدار مىشد ومهمان را گرامى مىداشت ، در عين حال خواست خداوند - كه مانعى بر سر راهش نيست - بر اين امر تعلّق گرفت كه أوضاع دگرگون شود ، در نتيجة كشتزارها را با خشك سالى مواجه كرد وپستان حيوانات شيرده خشكيدند وأموال از ميان رفتند واز حيوانات اثرى بر جاى نماند وآن ثروت ، با تمامى گستردگىاش از بين رفت وفقرى شديد بر أو روى آورد وبيمارى سخت خانمان براندازى دامنگير آن پيامبر بزرگوار شد ، وپس از آن مصيبت از دست دادن پسران ودختران بسى بر أو دشوارتر وگرانتر آمد . امام نسفى در اين باره روايت كرده است « 2 » كه آن حضرت هفت پسر وهفت دختر وسه هزار شتر وهفت هزار گوسفند وپانصد مزرعه با پانصد برده وهر برده يك زن ويك فرزند ويك درخت خرما داشت ، كه خداوند متعال با از ميان برداشتن فرزندان وأموال وبيمارى در بدن ، أو را آزمود . امّا أو به رغم اين مصيبتها هرگز
هامش
- تاريخ طبري ، 2 / 322 - 324 ؛ صابونى ، النبوة والأنبياء ، ص 264 .
( 1 ) . ابن كثير ، البداية والنهاية ، 1 / 225 .
( 2 ) . تفسير نسفى ، 3 / 86 - 87 .