بخش نخست أيوب ، عليه السلام
1 . قصّهء أيوب ( ع )
داستان أيوب ( ع ) در قرآن كريم در سورههاى نساء ، 163 ؛ انعام ، 84 ودر سورهء أنبيا وص با كمي تفصيل آمده است ، خداوند متعال در سورهء أنبياء مىفرمايد :
« وَأَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ، فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَآتَيْناهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَذِكْرى لِلْعابِدِينَ
/ وأيوب را ياد كن ، چون پروردگارش را ندا داد كه : آسيبى به من رسيده است وتو مهربانترين مهربانانى . پس [ دعايش ] را أجابت كرديم ورنجى را كه در خود داشت ، دور ساختيم وخانوادهاش و [ نيز ] مانند آنان را با آنان به رحمتي از جانب خويش وبه جهت پندى براي عبادتگزاران به أو بخشيديم » [ أنبياء ، 83 - 84 ] . همچنين در سورهء ص مىفرمايد :
« وَاذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَعَذابٍ ، ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَشَرابٌ ، وَوَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرى لِأُولِي الْأَلْبابِ ، وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَلا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ
/ وبندهء ما ايّوب را ياد كن ، چون پروردگارش را ندا داد كه شيطان به من رنج ودردى رسانده است . [ فرمان داديم : ] پايت را به زمين بزن [ به ناگاه ] آن [ چشمهاى شد ] مهيّاى غسل ، خنك وآشاميدنى ، وبه عنوان بخشايشى از سوى خود وپندى براي خردمندان خانوادهاش وهمسان آنان همراهشان به أو عطا كرديم و [ فرمان داديم ] دستهاى از شاخهها را بگير ، آنگاه با آن