فلله درّه [ و ] عليه أجره ( 1 ) . ‹ 1625 ›
واز كتاب خلافت مآب كه به ابوعبيده نوشتند ظاهر است كه : جنابشان رفتن خالد را به سوى مرج ديباج براي قتال مشركين - كه در آن هم خالد مظفر ومنصور گرديد وغنيمت فراوان براي مسلمين حاصل كرد ، خود خلافت مآب بر منبر ايستاده خبر اين فتح وحصول اين غنيمت را بيان فرمودند ، ومسلمين فرياد - به سبب مزيد فرح وسرور - برآورده ، دعا براي برادران خود كرده - نپسنديدند ، بلكه در ذمّ وعيب وتوهين وتهجين آن گوى مسابقت ربودند كه آن را موجب تغرير دماى مسلمين واضاعه آن گردانيدند ، وتوطئةً وتمهيداً وزجراً عن الإقدام على مثله ابوعبيده را هم از تغرير والقاى مسلمين در تهلكه تحذير كردند ، وبه آن اشعار به ذمّ اين فعل خالد فرمودند .
ونيز فرستادن خالد بنت هرقل را به سوى پدرش پسند نكرد ، وآن را عين تفريط وتقصير ( 2 ) وموجب ضايع كردن مال بسيار كه به كار ضعفاى مسلمين مىآمد دانستند ، وحيف وجور خالد را به تكرار واجهار ثابت كردند ، فاعتبروا يا أولى الأبصار ، وتأمّلوا يسيراً في شناعة مجازفات هؤلاء الكبار ،
هامش
1 . قسمت : ( كه مبنى بر آن بود بيان كرده ، فلله درّه وعليه أجره ) در [ الف ] اشتباهاً تكرار شده است .
2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( تقصر ) آمده است .