دمشق ، وكان خالد على رفاه في الإمرة وأبو عبيدة يصلّي خلفه ( 1 ) .
از اين عبارت ظاهر است كه عمر هميشه در مدت خلافت أبى بكر ‹ 1611 › بر خالد غضبناك وساخط ، واز مقام مودت ومحبت أو هابط بود به سبب كلامي كه از خالد به عمر مىرسيد - يعنى استخفاف وازرا وتحقير خود از أو مىشنيد - كه خالد عمر را نام نمىگذاشت مگر به اسم مادرش ! ونيز أو را به اُعيسر - كه تصغير أعسر است - ياد مىكرد ، وأكبر عيوب واشدّ ذنوب خالد مغضوب نزد آن خليفه محبوب [ ! ] قتل مالك بن نويرة بود كه أو را بعد اسلام أو كشته وزن أو را گرفته ، وبه سبب مزيد بي باكى ونهايت مجون در مسجد حضرت امين مأمون [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] داخل شد به حالي كه بر سر أو تيرهاى خونين بود ; پس به اين سبب عمر أبو بكر را بر عزل خالد مىانگيخت ، ورنگ تفضيح وتقبيح أو مىريخت ، وتحريض وترغيب أبى بكر بر قتل خالد به سبب قتل أو مالك را مىكرد ، وأبو بكر توقف مىكرد ; ولكن هرگاه دولت خلافت به ذات شريف خلافت مآب رسيد در اظهار حق نهايت آماده گرديد وقسم شرعي ياد كرد بر آنكه خالد ولايت عملي براي حضرتش نكند .
پس تمنّاى استخلاف چنين كسى - كه استخفاف وازراى خود خلافت مآب مىكرد وخودشان بر أو هميشه غضبناك بودند وأو را قاتل مؤمن ولايق قتل مىدانستند وتحريص برادر بزرگ خود بر قتل أو مىكردند - از عجائب حيرت افزا است !
هامش
1 . [ الف ] صفحة : 294 الباب الثاني في ذكر خلافة عمر من أبواب ذكر الخلفاء من وقائع السنة الثالثة عشر . ( 12 ) . [ مرآة الزمان : ] .