حكمه ) ظاهر است كه غضب جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) به اين سبب بود كه انتهاك حرمت شرع از صحابه واقع شده كه تردد در قبول حكم آن حضرت نمودند ; پس هرگاه تردد صحابه در قبول امر آن حضرت موجب انتهاك حرمت شرع وموجب غضب آن حضرت باشد ، بلا شبهه انكار خلافت مآب - بعدِ اين همه اهتمام آن حضرت واظهار كمال شناعت اين تردد وتبيين نهايت حقيّت اين حكمِ خود - به غايت انتهاك حرمت شرع وموجب نهايت غضب جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) خواهد شد .
دوم : آنكه از قول أو : ( وقد قال الله تعالى . . ) إلى آخره واضح است كه حسب دلالت اين آية كريمه اين صحابه مترددين كه انتهاك حرمت شرع كردند - به سبب عدم تحكيم آن حضرت ووجدان حرج در نفوس خودشان از حكم آن حضرت - ايمان نداشتند ، پس نفى ايمان ايشان به اين تأكيد شديد - كه حق تعالى قسم خود بر آن ياد نموده - ثابت شد ، وهرگاه اين آية كريمه در حق اين صحابه مترددين صادق باشد ، به حال خلافت مآب - كه بعدِ اين همه اهتمام سرور أنام - صلى الله عليه وآله الكرام - انكار حكم آن حضرت كرده ، وبه تحريم ما أباحه پرداخته - زيادة تر موافق باشد ; پس ثابت شد كه حسب حكم محكم حق تعالى - كه قسم خود بر آن ياد فرموده - خلافت مآب ايمان نداشت ! فإنه ما حكّم الرسول في ما شجر ، ولا انتهى ( 1 ) عمّا نهى عنه
هامش
1 . [ الف ] من مخالفته . ( 12 ) .