اما آنچه گفته : وبعد از اين آية مىفرمايد : ( فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلى الْحَجِ ) ( 1 ) .
پس بدان كه در اين آية كريمه حق تعالى به تصريح تمام - كه أصلا در آن خيالات وأوهام مأوّلين ومسوّلين لئام را دخلى نباشد - ذكر حج تمتّع فرموده ، وذكر افراد در قرآن هرگز واقع نيست وكذا القران ; پس قسمي كه صراحتاً منصوص قرآن باشد ، أفضل وأولى است از ديگر اقسام ، كما لا يخفى على ذوي الأفهام .
وعجب كه خلافت مآب به مزيد انهماك در وساوس نفساني وهواجس ظلمانى امر ثابت را - به صريح نصّ قرآني - منع كرد ، واز مؤاخذه وتفضيح نيانديشيد .
اما آنچه گفته : وبر متمتّع هدى واجب ساخته نه بر مفرد ، پس صريح معلوم شد كه در تمتّع نقصانى هست كه منجر به هدى مىشود .
پس مخدوش است به آنكه : استدلال به ايجاب هدى بر نقصان صريح الفساد والبطلان است كه مستلزم اسائه أدب وايصال نقص وهوان به سرور انس وجان ( صلى الله عليه وآله وسلم ) است ; زيرا كه قطعاً وحتماً ثابت است كه آن حضرت در حج خود سياق هدى فرموده ، پس اگر هدى دليل نقصان وقصور باشد لازم آيد ‹ 1309 › كه حج هادي خلائق إلى خير الطرائق به سبب سياق هدى در آن
هامش
1 . البقرة ( 2 ) : 196 .