پس محتجب نماند كه : والد مخاطب در اين مقام از شافعي ومالك منصوريت اين معنا كه نسك آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) افراد به حج بود ، نقل كرده ، چنانچه در ما بعد مىدانى ، ومخاطب از ذكر منصوريت افراديت حج نزد شافعي اعراض نموده ، به جاى آن ذكر افضليت افراد نزد شافعي نموده ، واز ذكر نصرت مالك افراديت حج آن حضرت [ را ] هم اعراض كرده ، وبه جاى آن ذكر مذهب مالك در افضليت أصلا ننموده ، وشايد مالك را لايق ذكر ندانسته ! وذكر مذهب إسحاق وسفيان ثوري وديگر فقها بر آن افزوده ، وشايد كه اولياى مخاطب به اين تغيير وتبديل وزيادة ، اثبات تحقيق أو نمايند ، لكن آن مشتمل است بر خلط وخبط صريح ، ومخدوش است به چند وجه :
وجوه بطلان استدلال به موافقت اتباع عمر در برابر شيعه
أول :
آنكه پرظاهر است كه : براي دفع طعن از خلافت مآب ذكر موافقت اتباع أو - خواه شافعي باشد ، خواه أبو حنيفة ، خواه غير ايشان - به ميان آوردن وبه مقابله أهل حق كه طاعن بر أصل أصول قوم جهول اند ، تمسك به أقوال زمره بوالفضول - كه به خاك پاى أئمة مطعونين شان نزدشان نمىرسند - نمودن ، دانشمندى را به غايت قصوى رسانيدن ، ومزيد تبحر ورعايت قواعد مناظره ثابت كردن است ! !
دوم :
آنكه حسب افاده خود مخاطب در صدر كتاب واضح است كه :