بالجملة ; افضليت تمتّع از افراد ونيز افضليت قران از افراد به مثابه [ اى ] ظاهر وواضح است كه هرگز هيچ محصلي ارتياب در آن نمىكند ، وبعد اندك تتبع كتب أحاديث بر أو اين معنا قطعاً واضح ولايح مىگردد .
وثبوت محض افضليت قران از افراد ، ونيز ثبوت افضليت تمتّع از محض افراد هم براي توجيه طعن به خلافت مآب كافى ووافى است كه أو مخالفت اين هر دو حكم مىكرد ، وحسب تصريح مخاطب افراد را أفضل از تمتّع وقران مىدانست .
وافضليت قران وتمتّع از افراد به مثابه [ اى ] روشن وعيان است كه حضرات حنفيه با آن همه كثرت جلالت وعظمت - كه مخاطب نيز بركثرتشان نازيده ، وبه موافقتشان با خلافت مآب در مسأله خمس بر خود باليده ( 1 ) - در اين باب مخالفت خلافت مآب برگزيده ، به دلائل باهره وبراهين قاهره اثبات بطلان افضليت افراد از تمتّع وقران كردهاند .
در “ هدايه “ مذكور است :
التمتّع أفضل من الإفراد [ عندنا ] ( 2 ) ، وعن أبي حنيفة . . . أن الإفراد أفضل ; لأنّ التمتّع سفره واقع لعمرته ، والمفرد سفره واقع لحجّته ، وجه ظاهر الرواية أن في التمتّع جمعاً بين العبادتين ، فأشبه
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 299 - 300 .
2 . الزيادة من المصدر .